Ταυτότητα του Δημοτικού Γηροκομείου: Η αγορά του χώρου του Γηροκομείου ανάγεται στην εποχή του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Από την διαχείρηση του επισιτισμού Κρήτης (1917-1920) είχαν περισέψει μερικά εκατομύρια και ύστερα από επιμονή του γενικού διοικητή Κρήτης Σωτηρίου Κροκιδά και του αναπληρωτή του Πολυχρόνη Πολυχρονίδη, εγκρίθηκε από την Κυβέρνηση Βενιζέλου να δαπανηθούν για κοινωφελή έργα στα Χανιά. Από αυτά τα χρήματα αγοράστηκε το κτίσμα του Γηροκομείου με τη γύρω έκταση. Το οίκημα του Γηροκομείου με τη γύρω περιοχή και το συνεχόμενο…
Στη Χώρα Σφακίων κάθε χωριό αλλά και κάθε ισχυρή οικογένεια έκτιζε μιαν εκκλησία και στη γιορτή των Αγίων τους φρόντιζαν όλοι να επιδείξουν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Οι Καλλικρατιανοί είχαν τους Δώδεκα Αποστόλους στο πάνω μέρος της Χώρας. Στις αρχές του 19ου αιώνα, στην γιορτή των Αγίων, μετά τη λειτουργία ένα πουλί κάθισε στο καμπαναριό, προκλητικό σημάδι για τους άνδρες που ήταν, συνήθως, οπλισμένοι. Κάποιος το σημάδεψε, του έριξε, μα ούτε το σκότωσε, ούτε το πουλί έφυγε. Αμέσως του «έπαιξε» ένας…
Ήταν η 10η Αυγούστου 1864. Ο ήλιος πύρωνε τον κάμπο της Κυδωνίας. Σκυμμένοι στα χωράφια τους oι χωρικοί πότιζαν με τον ιδρώτα τους την σκλαβωμένη γη. Είχε στερέψει το αίμα. Δεν ψήλωναν το κεφάλι - δεν είχαν μάτια για τον ήλιο οι σκλάβοι. Σκληρός δυνάστης ο Τούρκος - αντίχριστος. Μα ξάφνου μια τρομερή λάμψη σκιάζει κι αυτόν ακόμη τον ήλιο. Τρόμαξαν, σήκωσαν το κεφάλι οι χωρικοί. Και σαν πήραν ανάσα, έτρεξαν κατά το χωριό. Φωτιά έπεσε και το 'καψε -…
Στην Κρήτη, στα τετρακόσια τόσα χρόνια της σκλαβιάς της, ο πόλεμος ήταν η ζωή, σύντομα διαλείμματα η ειρήνη, τόσο όσο να ξαποστάσουν, να δέσουν τις λαβωματιές τους τα ατίθασα παλικάρια της. Ένα τέτοιο διάλειμμα φάνηκε να πλησιάζει στο τέλος του, τον Δεκέμβρη που ο υποναύαρχος Ρατίβ πασάς έφερε καινούργιο φιρμάνι της Πύλης για τους χριστιανούς της μεgαλονήσου. Και το καινούργιο φιρμάνι καταργούσε όλα τα προνόμια που είχαν αναγνωρίσει στους χριστιανούς με τη συνθήκη του Βερολίνου. Παλιό, θρασύδειλο το παιχνίδι της…
Η μοναξιά της παιδικής του ηλικίας δεν τον εγκατέλειψε και τότε που γύρισε στα Χανιά και έκανε τα πρώτα βήματά του στην πολιτική. Απέφευγε τις παρέες, τους φίλους της ηλικίας του. Έμενε αποτραβηγμένος με τα βιβλία του, τις σκέψεις που τον τυραννούσαν από παιδί. Ένοιωθε πως δεν είχε καιρό - πολλά, τολμηρά, επικίνδυνα τα σχέδια που’ χε στο μυαλό του. Κι ήθελαν δουλειά, σκληρή δουλειά, οδυνηρές θυσίες για να γίνουν πραγματικότητα. Ήταν και πολύ μόνος, ξέμακρα από το κοπάδι. Μα…
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος (1864-1936) υπήρξε ο κορυφαίος πολιτικός της νεώτερης Ελλάδας και από τούς σπουδαιότερους εθνικούς ηγέτες που εμφανiστηκαν μετά το 1821, κατά γενική αναγνώριση από μέρους ελλήνων και ξένων ιστορικών – φίλων του και αντιπάλων. Η μεγαλοσύνη του ήταν ένας μοναδικός συνδυασμός πολιτικής διαίσθησης και ενόρασης και ενός δυναμικού ρεαλισμού. Συνέλαβε το όραμα μιας μεγάλης και συγχρονισμένης Ελλάδας σαν υλοποίηση των πόθων και των ονείρων της φυλής, μιας Ελλάδας στις γεωγραφικές και πολιτικές εκείνες διαστάσεις πού θα της επέτρεπαν…
Δύο μέρες αργότερα ο Λευτέρης έφευγε με το πλοίο της γραμμής για τον Πειραιά. Βιαζόταν να κερδίσει τα δύο χρόνια που είχαν πάει χαμένα. Στο πανεπιστήμιο, όπως και στο δημοτικό και στο γυμνάσιο, ο Βενιζέλος είναι πάντοτε πρώτος. Το ζωηρό, ερευνητικό πνεύμα του προκαλεί έκπληξη στους καθηγητές του. Σπουδάζοντας στην Αθήνα, ο Βενιζέλος δεν λησμονεί και τη σκλαβωμένη πατρίδα του. Ο πατέρας τον φοβόταν μήπως, αv γινόταν δικηγόρος, τον τραβούσε η πολιτική. Oι φόβοι του επρόκειτο να βγουν αληθινοί πολύ…
Ήταν μόλις ένα δεκάχρονο αγόρι ο Βενιζέλος όταν επέστρεψε στις Μουρνιές. Ο μικρός Χανιώτης γρήγορα επιβάλλεται στα χωριατόπαιδα της ηλικίας του. Οργανώνει ένα μικρό στρατό και γίνεται αρχηγός τους. Oι μεγάλοι τους παρακολουθούν με συγκατάβαση. Μα όταν ο μικρός αρχηγός υποχρέωσε τους στρατιώτες του να σκαρφαλώσουν στην κορυφή ενός πανύψηλου πλατάνου, επεμβαίνουν. «Τουτοσές ο χανιώτικος διάβολος, θα μασέ σκοτώσει τα κοπέλλια... », φωνάζουν αγανακτισμένοι. Και στους μικρούς διαβόλους: «... πίσω στα σπίτια σας...». «Επάνω... στην κορφή...», προστάζει πεισματωμένος ο Λευτεράκης.…
Στου Ομαλού το οροπέδιο και της Σαμαριάς το φαράγγι αποθαυμάζουνε κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες, δικοί μας και ξένοι. Μα πέρα απ' αυτά, στα 39 χιλιόμετρα της διαδρομής από τα Χανιά ίσαμε το Ξυλόσκαλο είναι τόσες οι εναλλαγές του τοπίου και τόσα τα αξιοθέατα, που δεν ξέρει κανείς ποιο να πρωτοθαυμάσει. Και πρώτα ο κάμπος της Αγιας με τις φυλακές, που υπήρξαν το «Χαϊδάρι της Κρήτης» στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής. Ύστερα η γέφυρα του Κερίτη με το μνημείο των 118…
Σελίδα 2 από 6