Γαλλική Σχολή

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το τάγμα του Αγίου Ιωσήφ, όπως είναι ο πλήρης τίτλος του (Saint Joseph de l' Apparition), ιδρύθηκε το 1832 στη Γαλλία από την Emilie de Vialar. Το 1846 σε ταξίδι που πραγματοποίησε η ιδρυτρια στην Ελλάδα, έγινε η πρώτη εγκατάσταση του τάγματος στη Σύρο, όπου υπήρχε η έδρα του καθολικού επισκόπου. Στα Χανιά, η πρώτη άφιξη μοναχών του τάγματος, πραγματοποιήθηκε το 1852, όταν γενικός διοικητής ήταν ο προοδευτικός Σαλίχ Βαμίκ Πασάς.

galliki sxoli

Την ιστορία του τάγματος στην Κρήτη και της σχολής που αυτό ίδρυσε τα αμέσως επόμενα χρόνια, τα περιγράφει με εξαντλητική πληρότητα στο Βιβλίο της η κα Μαριέττα Ασημομυτη-Εκκεκάκη, «Η Γαλλική Σχολή Καλογραιών στη Χαλέπα Χανίων, 1852-1983», με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, απ' όπου αντλούμε τις πληροφορίες αυτού του δημοσιεύματος.

Αρχικά, οι καλόγριες εγκαταστάθηκαν σ' ένα σπίτι στην παραλία και ασχολήθηκαν με τη λειτουργία ενός μικρού θεραπευτηρίου, γρήγορα όμως άρχισαν να αναλαμβάνουν και τη μόρφωση παιδιών, αρχικά από καθολικές οικογένειες. Κάτω από την πίεση των στεγαστικών αναγκών που δημιούργησε η αύξηση των μαθητών, το φροντιστήριο στεγάστηκε στις εγκαταστάσεις της μονής των Καπουκίνων δίπλα στην Καθολική εκκλησία, μετά το 1856 όμως, με δωρεά του Βελή πασά, αγοράστηκε το όμορο τμήμα της παλιάς μονής του Αγίου Φραγκίσκου, που τότε ήταν χάνι. Έτσι η Σχολή εγκαταστάθηκε δίπλα στην Καθολική εκκλησία, στα βόρεια κτήρια του προαυλίου, όπου έμεινε μέχρι το 1896.

Στα αρχεία της Σχολής σώζονται δυο χειρόγραφα χρονικά και αρκετό ακόμα υλικό, που επέτρεψε στη μελετήτρια να παρακολουθήσει με ασφάλεια την ιστορική πορεία του Ιδρύματος. Το ακίνητο στη Χαλέπα αγοράστηκε από το Ντεφτερδάρη Εσσάτ Μπέη Χατατζαδέ και στοίχισε 27.453 χρυσά φράγκα, ποσό που συγκεντρώθηκε με αρκετή δυσκολία. Το αρχικό διώροφο κτήριο στο κέντρο του σημερινού συγκροτήματος, είχε χτιστεί από το Χουσε'ίν πασά. Ταυτόχρονα με το σχολείο δημιουργήθηκε και οικοτροφείο, όπου λειτούργησαν μαζί από την αμέσως επόμενη χρονιά. Παράλληλα, λειτουργούσε και το σχολείο στην Καθολική εκκλησία (μέχρι το 1928). Για την καθημερινή λειτουργία των καλογραιών δημιουργήθηκε λίγο αργότερα ένα παρεκκλήσι σ' ένα δωμάτιο της Σχολής.

Αξίζει να δούμε τη σύνθεση των μαθητών της πρώτης περιόδου της Σχολής στα Χανιά και στη Χαλέπα: Το 1875 φοιτούσαν 120 μαθητές, από τους οποίους 27 ήταν καθολικοί, 59 ορθόδοξοι, 11 Εβραίοι και 15 μουσουλμάνοι.

Το 1900, στη Χαλέπα φοιτούν 72 μαθητές, 21 καθολικοί, 39 ορθόδοξοι, 7 Εβραίοι και 5 μουσουλμάνοι, ενώ συνολικά (Χανιά και Χαλέπα) φοιτούν 33 καθολικοί, 137 ορθόδοξοι, 17 Εβραίοι και 26 μουσουλμάνοι.

Το 1919-20 φοίτησαν 303 μαθητές, 25 καθολικοί, 246 ορθόδοξοι, 15 Εβραίοι, 15 μουσουλμάνοι και 2 αγνώστου θρησκεύματος. Βλέπουμε δηλαδή ότι οι μαθητές αποτελούσαν μια πολυεθνική και θρησκευτικά ανομοιόμορφη ομάδα, που λειτουργούσε όμως άριστα κάτω από την καθοδήγηση της Σχολής μέσα σε ανεξίθρησκο περιβάλλον. Φυσικά μετά το 1923 και την αποχώρηση των μουσουλμάνων, διαμορφώθηκε μια σχετική εθνική ομοιογένεια των μαθητών. Η αριθμητική υπεροχή των κοριτσιών ήταν συντριπτική σ' όλες τις περιόδους, οι οποίες κατά την απαρίθμηση της κας Εκκεκάκη, ανέρχονται σε έξι:

1852-1898: Πρώτα βήματα. Τουρκοκρατία και επαναστάσεις. 1899-1913: Κρητική Πολιτεία, κυρία περίοδος ακμής της Σχολής. Εκτός από τον πρίγκιπα Γεώργιο, τη Σχολή επισκέφτηκε και η μητέρα του, βασίλισσα Όλγα, και συνομίλησε με τους μαθητές. 1913-1927: Ένωση με την Ελλάδα. Ένταξη της σχολής στο ελληνικό εκπαιδευτικό πλαίσιο, όχι χωρίς δυσκολίες. 1927-1947 με τη λειτουργία δημοτικού σχολείου και δυο τάξεων του Γυμνασίου. Το κτήριο επιτάχτηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και λίγο αργότερα. 1947-1966 με τρεις τάξεις στο Γυμνάσιο Θηλέων.

Τέλος, 1966-1983, με το κλείσιμο του Γυμνασίου αρχικά, (λειτούργησε το φροντιστήριο ξένων γλωσσών και το οικοτροφείο) μέχρι το οριστικό κλείσιμο και την πώληση του ακινήτου στο Πολυτεχνείο Κρήτης. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του Γυμνασίου, πολλές ήταν οι σημαντικές προσωπικότητες μεταξύ των διδασκόντων, στους οποίους συγκαταλέγεται και ο πρώην Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου κ. Ειρηναίος. Όσο για τις μαθήτριες, είναι αρκετές οι επώνυμες και μη Χανιώτισσες που αποφοίτησαν, διατηρώντας τις καλύτερες αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο της ζωής τους, δεδομένου μάλιστα του κλειστού χαρακτήρα και της αυστηρότητας της Σχολής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι καλόγριες κρατούσαν σημειώσεις για τα τεκταινόμενα που συνέβαιναν στον περίγυρο τους, από την περίοδο των τελευταίων κρητικών επαναστάσεων ως την περίοδο της γερμανικής κατοχής και τα νεότερα χρόνια, που αποτελούν πολύτιμες μαρτυρίες σήμερα. Όσον αφορά το κτηριολογικό, όπως είπαμε το αρχικό κτίσμα του Χουσε'ίν πασά, ήταν το κεντρικό τμήμα με το αέτωμα σήμερα. Σύντομα προστέθηκαν οι πλαϊνές πτέρυγες, για να στεγάσουν τις ολοένα αυξανόμενες ανάγκες της Σχολής. Στον πλούσια φυτεμένο κήπο δέσποζε το άγαλμα του Αγίου Ιωσήφ, που μετά την πώληση του ακινήτου μεταφέρθηκε στο Λαγονήσι. Το 1960 προστέθηκε νέα πτέρυγα αιθουσών στη δυτική άκρη του οικοπέδου.

Το Πολυτεχνείο Κρήτης πραγματοποίησε εκτεταμένες εργασίες στα κτήρια, διατηρώντας τα σημαντικότερα στοιχεία τους σκοπεύοντας να στεγάσει σ' αυτά το νεοϊδρυθέν τμήμα της Αρχιτεκτονικής σχολής. Μέχρι τώρα ο χώρος χρησιμοποιούνταν κυρίως σαν αίθουσα εκδηλώσεων.

Χανιώτικα Νέα - Διαδρομές - Μανώλης Μανούσακας

Διαβάστηκε 754 φορές
Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Το Παλάτι Χαλέπα, Προξενείο »