Οι Αρμένοι ονομάστηκαν έτσι, λόγω της εγκατάστασης Αρμενίων από το Νικηφόρο Φωκά όταν το 961 μ.χ. απελευθέρωσε την Κρήτη από τους Άραβες. Ο οικισμός ωστόσο φαίνεται ότι υπήρχε τουλάχιστον από την παλαιοχριστιανική περίοδο, όπως συμπεραίνουμε από τα ψηφιδωτά δάπεδα που είχαν βρεθεί προ ετών γύρω από το ναό της Παναγίας και καταστράφηκαν εν μέρει, καθώς και τα ευρήματα της ίδιας περιόδου που βρέθηκαν κοντά στο ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.

armenoi

Ο οικισμός παρουσιάζει αξιόλογο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον. Οι πλούσιες πηγές και η πυκνή βλάστηση σε συνδυασμό με το ανθρωπογενές περιβάλλον και τις διάφορες προβιομηχανικές εγκαταστάσεις (νερόμυλοι, ρασοφάμπρικα) συνθέτουν ένα ενδιαφέρον για τον επισκέπτη σύνολο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, κτίσμα της Βενετοκρατίας που αποκαθίσταται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και ο νεώτερος ναός του Αγίου Νικολάου, ένα από τα τελευταία έργα ντόπιων μαστόρων με ακαδημαϊκές επιδράσεις.

Στην είσοδο του χωριού σώζεται ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρων νερόμυλος που υπέστη ζημιές από το έργο υδροληψίας. Πρόκειται για ένα νερόμυλο τρίχωρο με όροφο στο ένα τμήμα του με τέσσερα στόμια εξόδου του νερού. Στο ένα τμήμα του λειτουργούσε ρασοφάμπρικα για την επεξεργασία των υφασμάτων. Έχει χαρακτηριστεί ιστορικό, διατηρητέο μνημείο. Κοντά στους Αρμένους, στη θέση του εγκαταλειμμένου χωριού της Βενετοκρατίας Σούρπο, σωζόταν σε άριστη κατάσταση πριν από λίγα χρόνια ο νερόμυλος «του Φράγκου» που καταστράφηκε μερικώς με βανδαλικό τρόπο.

Στα κτίσματα του χωριού αυτού (το όνομα έχει σχέση με τη θέση Ζούρμπος) θα πρέπει να περιλαμβανόταν και η μικρή Μονή του Χριστού στον Αγκαβανέ, το μικρό καθολικό της οποίας (κτίσμα του 16ου αιώνα) σώζεται σε άριστη κατάσταση καθώς και μεγάλη βενετσιάνικη έπαυλη δυτικά από τη Μονή.

Στους Αρμένους, κάτω από τη σκιά των πελώριων πλατάνων, αναβλύζουν πλούσιες πηγές που σχηματίζουν τον ποταμό Ξυδά, ο οποίος εκβάλλει στις Καλύβες. Τα άφθονα νερά ποτίζουν όλη την περιοχή, η οποία είναι κατάφυτη με καρποφόρα δένδρα, λαχανικά και άνθη, ένα τοπίο παραδεισένιο.

Κατά τους θερινούς μήνες η διαμονή εδώ είναι ευχάριστη, λόγω του δροσερού κλίματος. Υπάρχουν ταβέρνες και καφενεία, όπου ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει το φαγητό, το ποτό ή τον καφέ του ακόμα και τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, μεσημέρι ή βράδυ.

Δήμος Αρμένων

Κατηγορία Αξιοθέατα

Το Δημοτικό διαμέριμα Καλυβών αποτελείται απο τους οικισμούς Καλυβών και Τσιβαρά.

Ο μεγάλος παραθαλάσσιος οικισμός Καλύβες μαρτυρείται από τα χρόνια της όψιμης Βενετοκρατίας, ενώ στα ανατολικά του πάνω στο λόφο Καστέλλι υπήρχε ο ακόμη σημαντικότερος περιτειχισμένος οικισμός Castel Αpicorno, έδρα της Καστελανίας του Αποκορώνου κατά τη Βενετοκρατία. Από τον παλιό οικισμό σώζονται ορισμένα τμήματα, ιδίως γύρω από το ναό της Παναγίας, που θα πρέπει να προστατευτούν ως ενδιαφέροντα.

kalyves

Στην πλατεία των Καλυβών σώζεται ένας νερόμυλος που χρησιμοποιούσε το νερό του Μεσοπόταμου και απεικονίζεται σε αρκετούς βενετσιάνικους χάρτες. Έχει τέσσερα στόμια με οριζόντιες φτερωτές και λειτουργούσε για την άλεση σιτηρών μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα.

Στη συνέχεια από πολύ νωρίς φιλοξένησε το πρώτο ηλεκτροπαραγωγό ζεύγος για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδοτούσε τις Καλύβες και τις παρακείμενες φυλακές του Ιτζεδίν. Στα πλαίσια του ΠΕΠ προβλέπεται η επαναλειτουργία του ηλεκτροπαραγωγού ζεύγους καθώς και του ενός μύλου άλεσης για εκπαιδευτικούς σκοπούς.

Στο λόφο Καστέλι σώζονται αρκετά ερείπια του οχυρωμένου οικισμού, αν και έχουν επέλθει σοβαρές καταστροφές και αλλοιώσεις από τη συνεχή καλλιέργεια και κάποια μικρής κλίμακας αυθαίρετη δόμηση.

Ο καθαρισμός πάντως του χώρου και η ανάδειξη των ερειπίων θα δημιουργήσει ένα αξιόλογο αρχαιολογικό χώρο, ο οποίος φαίνεται ότι ήκμαζε και κατά την αρχαιότητα και ήταν ίσως το επίνειο Κίσαμος της Απτέρας.

Κατά τους θερινούς μήνες οι επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους στις Καλύβες, στις παραλίες Μαϊστράλι και Ξυδά που βραβεύονται με γαλάζια σημαία, καθώς και στις παραλίες Γλάρος, Κυανή Ακτή και Κερά.

Οι λουόμενοι απολαμβάνουν τα πεντακάθαρα νερά για περισσότερο από τέσσερις μήνες το χρόνο, λόγω του ήπιου κλίματος. Επίσης μπορούν να περπατήσουν στο γραφικό λιμανάκι και να απολαύσουν τη βραδινή τους έξοδο.

Υπάρχουν ξενοδοχεία υψηλών προδιαγραφών, για την εξυπηρέτηση και των πιο απαιτητικών επισκεπτών, καθώς και παραδοσιακές ταβέρνες και καφενεδάκια.

Στα μαγαζιά της περιοχής, μπορεί κανείς να αγοράσει παραδοσιακά κρασιά, τσικουδιά, διάφορα τρόφιμα, χειροποίητα εργόχειρα, είδη δώρων και άλλα αναμνηστικά.

Δήμος Αρμένων

Κατηγορία Αξιοθέατα

Η Πλάκα είναι ένα από τα πιο παραδοσιακά χωριά της Κρήτης. Διοικητικά ανήκει, στον νομό Χανίων και ευρίσκεται 23 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 70 περίπου μέτρων, πάνω από την παραλιακή Αλμυρίδα και έχει πολύ υγιεινό κλίμα.

plaka

Οι μόνιμοι κάτοικοί της δεν υπερβαίνουν τους 300 αλλά τα καλοκαίρια, γίνονται πολύ περισσότεροι. Ασχολούνται κύρια, με τα αγροκτήματά τους, (ελιές, αμπέλια, κηπευτικά) και παράγουν πολύ καλό λάδι, κρασί και το παραδοσιακό ποτό της Κρήτης, την τσικουδιά. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων, ασχολείται με τον τουρισμό, μιας και η περιοχή τα τελευταία χρόνια αποτελεί τουριστικό θέρετρο, ήπιας μορφής και κάποιοι άλλοι ψαρεύουν ή βόσκουν τα αιγοπρόβατά τους.

Έχει πολλά παραδοσιακά κτίσματα και τα τελευταία χρόνια, πολλοί Ευρωπαίοι, αγοράζουν και ανακαινίζουν τα παλιά σπίτια ή παίρνουν οικόπεδα και κτίζουν τις μόνιμες ή εξοχικές κατοικίες τους. Απέχει μόνο 1 χιλιόμετρο από την οργανωμένη παραλία της Αλμυρίδας,που κάθε χρόνο παίρνει γαλάζια σημαία, για τα καθαρά νερά της.

Το χωριό, δυτικά βλέπει όλο τον κόλπο της Σούδας, (το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της Μεσογείου), στα νότιά του έχει τα Λευκά όρη, (τον χειμώνα, γεμίζουν με χιόνια ), στο βορρά το Ακρωτήρι (διεθνές αεροδρόμιο Χανίων) και στα ανατολικά τον ορεινό όγκο Δραπανοκεφάλα.

Έχει πανέμορφα ηλιοβασιλέματα, νεροσπήλια περίφημα, που μπορείς να κάνεις πικ-νικ και μπάνιο στη βραχώδη παραλία. Γύρω-γύρω υπάρχουν πανέμορφες διαδρομές, των 3 - 5 - 8 ή 10 χιλ. που μπορεί κάποιος να ασκηθεί στην πεζοπορία. Η Πλάκα είναι ένα από τα 75 χωριά του Αποκόρωνα, και ανήκει στον δήμο Βάμου.

Στα 8 χιλ. έχει κέντρο υγείας, στα 4 χιλ. όλες τις υπηρεσίες (ταχυδρομείο, τράπεζες κλπ.) και στα 25 χιλ. το αεροδρόμιο. Έχει τακτική συγκοινωνία προς τα Χανιά, το Ρέθυμνο και τα γύρω χωριά. Έχει ταβέρνες και καφενεία, παραδοσιακά, που είναι ανοιχτά και τον χειμώνα. Στην Πλάκα και τα γύρω χωριά, γυρίστηκε και η θρυλική ταινία 'Ζορμπάς', του Νίκου Καζαντζάκη, με τον Άντονυ Κουήν.

Κάθε καλοκαίρι, ( στα τέλη του Ιούλη) προς τιμήν του μεγάλου λυράρη, Μιχάλη Παπαδάκη ή Πλακιανού, οργανώνεται, διήμερο πανηγύρι, με Κρητικά γλέντια και εκθέσεις παραδοσιακών υφαντών και κεραμικών. Επίσης γιορτάζεται ο Κλήδονας (τέλη του Ιούνη) και η Αποκριά (τον Μάρτη συνήθως).

Η Πλάκα είναι ιδανικό μέρος, για διακοπές, συνδυάζει την ήσυχη παραμονή, το καλό κλίμα, τους συμπαθητικούς ανθρώπους της, την εύκολη πρόσβαση, σε τοποθεσίες και αξιοθέατα, που βρίσκονται όλα, ένα γύρω από αυτήν, όπως το κάστρο της Απτέρας, η λίμνη του Κουρνά, το φαράγγι της Σαμαριάς, τους τάφους των Βενιζέλων, το Ενετικό λιμάνι των Χανίων, το λαογραφικό μουσείο Γαβαλοχωρίου, η μονάδα φυσητού γυαλιού στο Κόκκινο χωριό, η μόνιμη έκθεση ζωγραφικής, σε γυαλί του Αντ. Σαντορινάκη και πολλά άλλα.

πηγή: Ξενοδοχείο Bicorna

Κατηγορία Αξιοθέατα

Ιστορικά στοιχεία για την περιοχή εμφανίζονται από την μινωική εποχή. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν έναν τάφο Μινωικου τύπου στον Κάστελλο και ευρήματα λατρευτικών χώρων στο σπήλαιο "Κορακιά". Αρχαιολογικές τοποθεσίες έχουν εντοπιστεί επίσης στις περιοχές νότια του οικισμού Γεωργιούπολης όπου βρισκόταν η αρχαία Αμφιμάλλα, ανατολικά του οικισμού Δραμιών (αρχαία Υδραμία ή Υδράμιο).

georgioupolis

Η αρχαία αυτή πόλη ήταν κτισμένη στον γήλοφο Κεφάλα και ήταν το επίνειο της αρχαίας πόλης Λάππας (σημερινή Αργυρούπολη). Τα αρχαιολογικά ευρήματα, που φυλάσσονται στο μουσείο Χανίων, δείχνουν ότι η πόλη υπήρχε κατά την υστερομινωϊκή ή μετανακτορική περίοδο (1580-1100 π.Χ.) και εμφάνισε την μεγαλύτερη ακμή της κατά την ρωμαϊκή περίοδο. Τέλος, στον οικισμό "Κάβαλλος" βόρεια της λίμνης βρέθηκαν υπολείμματα ρωμαϊκής εποχής, ενώ στις όχθες της τοποθετείται η ύπαρξη ιερού αφιερωμένου στην Κορησία Αθηνά.

Κατά την περίοδο του Βυζαντίου την περιοχή διοικούσε η αρχοντική οικογένεια των Μελισσινών. Σημαντική δράση στην περιοχή φαίνεται ότι ανέπτυξε κατά τον 11ο αιώνα ο μοναχός Ιωάννης Ξένος που ίδρυσε στην περιοχή των Δραμιών την Μονή του Αγίου Γεωργίου (Δούβρικα). Μέσα από τη διαθήκη του ο καλόγερος, δίνει πολύτιμες πληροφορίες σε σχέση με την ανάπτυξη της αμπελουργίας, της μελισσοκομίας και τη φύτευση των περιβολιών στην περιοχή του ποταμού Μουσέλλα. Από τις αρχές του 13ου αιώνα η Κρήτη περιέρχεται στην επιρροή των Βενετών. Στη βιβλιογραφία αναφέρονται τα ονόματα των οικισμών που υπήρχαν τότε: Azogeromuri, Chrussopoli, Castelo, Mathe, Flachi, Dramia, Curna, Calamitsi Amigdalu. Τότε οι οικισμοί που ήταν σε ανάπτυξη βρίσκονταν στα ορεινά και σε τέτοια σημεία που να έχουν φυσική άμυνα (κορυφές λόφων). Ο κόλπος του Αλμυρού ήταν ιδανικό σημείο για στρατιωτική απόβαση, γι' αυτό και οι Βενετοί έκτισαν οχυρό εκεί.

ΑΠΟ ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΣΤΑ "ΚΑΚΟΦΗΜΑ" ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΑΛΜΥΡΟΥ

Το φρούριο του Αλμυρού, αποτέλεσε το επίκεντρο πολλών διεκδικητικών μαχών κατά τους επόμενους αιώνες με στόχο την κατάκτηση της περιοχής, μέχρι την καταστροφή του το 1821 από τους Κρητικούς επαναστάτες. Κατά τη διάρκεια της δικής τους κυριαρχίας οι Τούρκοι, έκτισαν με τις πέτρες των ερειπίων αυτού του φρουρίου άλλο οχυρό, κοντά στο προηγούμενο, για να κατεδαφιστεί κι αυτό αργότερα. Η περιοχή γύρω από τα ερείπια των δύο φρουρίων ονομάστηκε "Καστελλάκια" ή "Παλιοκάστελλα". Το κακόφημο "Στενό του Αλμυρού" στις εκβολές του ποταμού, έγινε καταφύγιο ληστών και λαθρεμπόρων και κανείς περαστικός δεν γλύτωνε απ΄τα χέρια τους. Μάλιστα λέγεται ότι εκεί γινόταν μαύρη αγορά της τουρκικής χρυσής λίρας. Ο ποταμός ήταν πλωτός κι οι εκβολές του προσέφεραν καταφύγιο σε μικρά ιστιοφόρα, μέχρι και 500 μέτρα από τη θάλασσα, ενώ στα βόρειά τους υπήρχε όρμος όπου ελλιμενίζονταν ιστιοφόρα και μικρά ατμόπλοια. Στα ανατολικά, σ΄ένα μικρό νησάκι που σήμερα ενώνεται με τη στεριά πριν από ένα περίπου αιώνα, ένας ναυτικός έκτισε το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, προστάτη των θαλασσινών. Στα νότια και στα δυτικά της περιοχής αυτής, αλλεπάλληλα οχυρωματικά έργα των τούρκων και των επαναστατών, μαρτυρούν την πολύπαθη ιστορία του τόπου.

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΑΝΑΔΥΘΗΚΕ ΑΠ' ΤΟ ΒΑΛΤΟ

"Οσο βλέπει το μάτι, δέντρα πολλά και θάμνοι υψηλοί και αειθαλείς, αλλά και βούρλα τεράστια και βατράχια χιλιάδες, οι ντελάληδες της ελονοσίας". Ετσι περιγράφει ένας Ευρωπαίος περιηγητής του 19ου αιώνα την περιοχή, που από το φόβο των ληστών οι άνθρωποι άφηναν ακαλλιέργητη, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί ένα έλος, πηγή μιας φοβερής επιδημίας ελονοσίας που αποδεκάτισε τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Σ' αυτή την ερημιά το 1880, φτάνει ένας έμπορος από την Αθήνα, που αντιλαμβάνεται την αξία της περιοχής κι αποφασίζει να εκμεταλλευτεί τα πλούσια νερά του ποταμού για καλλιέργειες. Ο Μιλτιάδης Παπαδογιαννάκης, που είχε γεννηθεί στο Καλαμίτσι, χτίζει ένα σπίτι στα "Καστελλάκια" και προσπαθεί να πείσει τους κατοίκους των γύρω χωριών και τις αρχές, να τον βοηθήσουν να αποξηράνει το έλος και να αρδεύσει τα χωράφια. Μόνος, παρά τις αντιξοότητες, αρχίζει τις εργασίες. Σιγά σιγά έρχεται και η βοήθεια που περιμένει και μέχρι το 1893, η περιοχή προσελκύει νέους κατοίκους, αποξηραίνεται το έλος, φυτεύονται Ευκάλυπτοι και εκατοντάδες άλλα δέντρα κι εγκαινιάζεται μια μικρή πόλη, με το όνομα Αλμυρούπολη. Το 1899, σε ανάμνηση της απελευθέρωσης της Κρήτης από τους Τούρκους, αλλά και της άφιξης του Αρμοστή Πρίγκηπα Γεωργίου, μετονομάζεται η Αλμυρούπολη σε Γεωργιούπολη. Αργότερα, ορίζεται ως συμπρωτεύουσα του νομού Σφακίων, με πρώτο Δήμαρχο τον ιδρυτή της, Μιλτιάδη Παπαδογιαννάκη. Το 1913 η Γεωργιούπολη είχε 503 κατοίκους. Σήμερα, ζουν στον οικισμό 1000 περίπου κάτοικοι.

Δήμος Γεωργούπολης

Κατηγορία Αξιοθέατα

Ο Βαφές απέχει 37 χμ. από τα Χανιά, έχει υψόμετρο 210 μ. και ο αριθμός των κατοίκων του, μαζί με τα δυο μετόχια του, τον Αρεβίτη και την Αχατζικιά, ανέρχεται στα 261 άτομα. Τα κύρια προϊόντα του χωριού είναι λάδι, χαρούπια, κρασί και κτηνοτροφικά είδη.

vafes

Υπάρχουν πολλές εκδοχές σχετικά με την προέλευση της ονομασίας του χωριού. Το 900 μ.Χ. ο Βαφές επεκτεινόταν μέχρι τον ποταμό Βαφέα (= βαμμένος). Από το βιβλίο των Κομνηνών πληροφορούμαστε ότι δεν υπήρχε ποταμός με τέτοιο όνομα.

´Αλλη άποψη είναι, ότι λόγω των πολλών επαναστάσεων, που χρονολογούνται από ενετικής και τουρκικής εποχής, ο τόπος ονομάστηκε Βαφές επειδή βάφτηκε με αίμα. Αυτή η ετυμολογία είναι αρκετά απίθανη. Μια τελευταία εκδοχή, η οποία είναι και η πιο πιθανή, είναι ότι το χωριό πήρε τ’ όνομά του από κάποιο Βαφέο, που κατοικούσε εδώ.

Η εμφάνιση του Βαφέ στην ιστορία, γίνεται γύρω στα 700 μ.Χ., όταν το χωριό Κούρτσα, που επί Ενετοκρατίας λεγόταν Σκούτζα και βρίσκεται ανατολικά του Βαφέ, καταστράφηκε από τους κουρσάρους και οι κάτοικοί του συγχωνεύτηκαν με το κοντινό χωριό, που ονομάστηκε Βαφές. Στο χώρο αυτόν ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν οικογένειες και από τα Σφακιά.

Κατά την επανάσταση του 1821, ΟΙ κάτοικοι του Βαφέ κατέφυγαν σε μια σπηλιά, την Κρυονερίδα. Οι Τούρκοι έβαλαν φωτιά κι έπνιξαν με τους καπνούς τα γυναικόπαιδα (γύρω στα 130 άτομα), από τα οποία διασώθηκαν μόνο εφτά. Τα πετρώματα του σπηλαίου δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Στη χαράδρα Λαγγός, εκτός από το σπήλαιo Κρυονερίδα, υπόρχει και το σπήλαιο Καλαμάτο, το οποίο είναι πολυδαίδαλο, με μικρούς θαλάμους, βάραθρα, σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Κατά την επανάσταση του Χαιρέτη, το 1841, ο Βαφές ήταν έδρα της Επαναστατικής Επιτροπής. Κατά τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, συγκεντρώθηκαν όλοι οι οπλαρχηγοί και πληρεξούσιοι των επαναστατημένων επαρχιών. Στη συγκέντρωση αυτή παρευρέθηκαν ο ´Αγγλος ναύαρχος Στιούαρτ, ο πρόξενος της Αγγλίας Όγκλεϊ και ο Μουσταφά Πασάς με το επιτελείο του. Παρά τη σύσταση του Στιούαρτ στους αρχηγούς να μη ζητήσουν ένωση με την Ελλάδα, αλλά αυτονομία ή ηγεμονία, στην ερώτησή του: Τι ζητά ο κρητικός λαός;, οι επαναστάτες σύσσωμοι απάντησαν: ´Ενωση μετην Ελλάδα!

Ο ναύαρχος αποχώρησε θυμωμένος και ο Τούρκος πασάς προσβλήθηκε. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Επαναστατική Επιτροπή εξέδιδε την εφημερίδα "Ραδάμανθυς", την πρώτη κρητική εφημερίδα που εκδόθηκε στο νησί.

Τον Οκτώβριο του 1866, συγκεντρώθηκαν στο Βαφέ πολλοί Κρητικοί κι αρκετοί εθελοντές με αρχηγό τον Ι. Ζυμβρακάκη. Οι Κρητικοί πίστευαν, ότι πολεμώντας στο βουνό, θα κέρδιζαν τη μάχη. Ο Χατζημιχάλης, που ήταν επικεφαλής σώματος 1.000 Κρητικών, αρνήθηκε να στρατοπεδεύσει στον κάμπο, με την αιτιολογία ότι ο εχθρός είχε εφταπλάσια δύναμη. Οι Τούρκοι, μετά την πολύνεκρη εκείνη μάχη, απέκοψαν τους εθελοντές, εμπόδισαν κάθε ενίσχυσή τους από τους Κρητικούς και τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν θρηνώντας πολλά θύματα. Η μάχη έχει μείνει στην ιστορία σαν "Μάχη του Βαφέ" Ο ποιητής και δημοσιογράφος του περασμένου αιώνα Σοφοκλής Καρύδης εξύμνησε την επανάσταση αυτή μ’ ένα δίστιχο:

“Παιδιά που σκoτωθήκατε εις του Βαφέ τη μάχη
ο θάνατός σας ήθελα και μένα να μου λάχει”.

Ο αγώνας αυτός στο Βαφέ ήταν τόσο μεγάλης σημασίας, ώστε και ο Βίκτωρ Ουγκό, από την εξορία, θέλοντας να βοηθήσει στον απελευθερωτικό αγώνα της Κρήτης, την εξύμνησε με την πένα του. Μια δεύτερη μάχη, που έγινε το 1867 στο Βαφέ, κατέληξε σε νίκη των Χριστιανών. Στη νεότερη εποχή, κι ενώ η Αθήνα αποτίναζε το γερμανικό ζυγό στις12 Οκτωβρίου 1944, δυό μήνες αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου ενώθηκαν οι Γερμανοί σε μια μικρή περιοχή μεταξύ Αποκορώνου και Χανίων και μπήκαν στο Βαφέ με τανκ, χωρίς να καταφέρουν να προχωρήσουν, γιατί οι κάτοικοι είχαν καταλάβει τα υψώματα. Κατά την τελευταία αυτή μάχη, οι Γερμανοί μέτρησαν σαράντα τραυματίες και οι Έλληνες πέντε, που ήταν οι Βαρδής Μπραουδάκης, Ξανθίππη Βαλσαμάκη, Σταύρος Μπριτζουλόκης, Γιάννης Βομβολάκης και Σταμάτης Καλογεράκης.

Στο Βαφέ υπάρχει Ενετικό κτίριο που φέρει την επιγραφή: "Μανουήλ Ιερεύς Σκορδίλης", σήμερα χρησιμοποιείται και λειτουργει σαν παραδοσιακή ταβέρνα. Στη θέση Αμπαδιά υπάρχει εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, όπου διατηρείται μια παλιά βενετσιάνικη καμπάνα του 1581.

Σε υψόμετρο 250 μ., βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη. Οι Τούρκοι, το 1866, μπήκαν στην εκκλησία και διαπέρασαν με μαχαίρι την εικόνα του Αγίου. Η εκκλησία των Αγίων Ασωμάτων χρονολογείται από τους βυζαντινούς χρόνους και η οποία έχει χαρακτηριτεί διατηρητέα τελευταία έχει ανακαινιστεί.

Δήμος Κρυονερίδας

Κατηγορία Αξιοθέατα

Ο Αλικάμπος απέχει 40 χλμ. από τα Χανιά, στη κατεύθυνση προς τα Σφακιά, βρίσκεται στις υπώρειες των Αλικαμπιώτικων μαδάρων, δηλαδή στα Ανατολικά Λευκά Όρη. Επειδή η θέση του Αλίκαμπου είναι ’φύσει και θέσει’ οχυρή, οι ντόπιοι την παραλληλίζουν με τη θέση των ιστορικών Θερμοπυλών, των Σφακιών, αλλά και όλων των ανατολικών και δυτικών επαρχιών της Κρήτης.

alikampos

Το ακμαίο αυτό χωριό κτίστηκε σε υψόμετρο 350 μ. και κατοικείται σήμερα από 263 άτομα περίπου. Είναι κυρίως κτηνοτροφικό χωριό, χωρίς πολλές καλλιεργήσιμες περιοχές λόγω της μορφολογίας του εδάφους. Στο χωριό υπάγεται και ένα αξιόλογο μετόχι, με την ονομασία Κλήμα.

Σύμφωνα με μια άλλη άποψη, το όνομά του προέρχεται από τη δωρική λέξη αλί που σημαίνει ψηλός και τη λέξη κάμπος, ώστε Αλίκαμπος (υψηλός κάμπος). Μία άλλη εκδοχή είναι ότι το τοπωνύμιο αυτό είναι ρωμαϊκό, επειδή το δεύτερο συνθετικό είναι λατινικό. Η ονομασία του χωριού αναφέρεται από το 1528. Υποστηρίζεται ακόμη, ότι το χωριό ονομάστηκε Αλίκαμπος, επειδή ο Τούρκος Ουλούτς Αλή κατέστρεψε το χωριό το 1571, γι’ αυτό βρίσκεται γραμμένο και Αλήκαμπος.

Η ιστορία του Αλίκαμπου γράφει ότι οι Κρήτες έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο με Ογδόντα πλοία και στρατό και με αρχηγό τον Ιδομενέα και τον πιστό φίλο του Μηριόνη, εγγονό του Μίνωα. Το 821 μ.Χ. κούρσεψαν τον Αλίκαμπο Σαρακηνοί πειρατές και έκτισαν ένα φρούριο στη θέση Πηργιολύκι.

Ερείπια του φρουρίου δεν υπάρχουν. Σήμερα σώζεται μόνο η δεξαμενή. Τους Σαρακηνούς έδιωξε ο Νικηφόρος Φωκάς το 961 μ.Χ. Η ελάττωση του πληθυσμού εξανάγκασε το Βυζαντινό αυτοκράτορα να φέρει αποίκους από το Βυζάντιο μαζί με πολλούς συγγενείς τους για την ασφάλεια του νησιού. Ο αυτοκράτορας Ρωμανός έστειλε τότε 12 αρχοντόπουλα μαζί με τους συγγενείς τους κάνοντάς τους μεγάλες παραχωρήσεις γης. Μετά τη διάλυση των ταγμάτων φρούρησης των συνόρων, έστειλε στην Κρήτη τους επίλεκτους γιους παλαίμαχων αξιωματικών με ίσα δικαιώματα μ’ αυτά των 12 αρχόντων. Στο δε Αλίκαμπο Αποκορώνου έστειλε το Μαλαβαρά με δικαιώματα γης του Αλίκαμπου μέχρι τη λίμνη Κουρνά, το αρχαίο Κόριον ή Κορησία. Διασώζεται και μέχρι σήμερα τοποθεσία με το όνομα Μαλαβαράς στις Αλικαμπιώτικες μαδάρες. Κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, κτίστηκε δυτικά του χωριού μια μικρή εκκλησία, η Κοίμηση της Θεοτόκου, που τοιχογραφήθηκε από τον περίφημο ζωγράφο Ιωάννη Παγωμένο γύρω στα 1315. Οι τοιχογραφίες διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση μέχρι σήμερα και η εκκλησία έχει θεωρηθεί αρχαιολογικός χώρος.

Το φέουδο του Αλίκαμπου κατά τη βυζαντινή περίοδο, που διάρκεσε από το 961 μέχρι το 1204, ήταν πλουσιότατο. Είχε μεγάλη κτηνοτροφία, πτηνοτροφία, μελισσοκομία, σιτοπαραγωγή, λάδι και άλλα προϊόντα.

Όταν το 1204 ΟΙ Φράγκοι κατέλαβαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία έδωσαν την Κρήτη ως μερίδιο στο μαρκήσιο Μομφερατικό, ο οποίος την πούλησε στους Βενετούς. Η Βενετία, θέλοντας να υποτάξει καθ’ ολοκληρία τον κρητικό λαό συγκέντρωσε 3.000 στρατιώτες κάτω απ’ τη διοίκηση του στρατηγού Λουκίνου Δελφέρμη και στις 7 Απριλίου του 1528 άρχισε η απόβαση στην Αλμυρίδα Αποκορώνου. Οι Βενετοί έκαναν την απόβαση χωρίς να πάρουν μέτρα ασφαλείας. Έτσι οι Αποκορωνιώτες περπατώντας όλη τη νύκτα έφθασαν στο στενό Αλμυρού και έπιασαν τα επίκαιρα σημεία. Οι Βενετοί αιφνιδιάστηκαν και κινδύνεψε να αιχμαλωτιστεί ο ίδιος ο στρατηγός τους Δελφέρμης. . Η Βενετία πληροφορήθηκε την καταστροφή του στρατού της μετά από 40 μέρες και ξέσπασε η εκδικητική της μανία στους Αλικαμπιώτες, όταν αυτοί ξεσηκώθηκαν στις 19 Απριλίου του 1528.

Στον Αλίκαμπο, ύστερα από 160 χρόνια δουλείας, για πρώτη φορά κτύπησαν τα σήμαντρα των εκκλησιών στις 23 Απριλίου του 1528, ο πρωτόπαπας της κωμόπολης λειτούργησε, προσκύνησαν ένας - ένας την Αγία Εικόνα της Θεομήτορος και έδωσαν όρκο τιμής και λευτεριάς. Στο ξεσήκωμα του Αλίκαμπου πήρε μέρος και ο καθολικός επίσκοπος Πέτρος Ιένος. Αυτός, προσποιούμενος ότι δήθεν προσχώρησε στους Αλικαμπιώτες, πληροφορούνταν τα μυστικά και τις ενέργειές τους, τα οποία κατέδιδε στο φίλο του Εβραίο Σαμουήλ Μαυρογόνατο, και αυτός με τη σειρά του ανέφερε τα πάντα στη Βενετία. Ο σκοπός της πράξης αυτής του Εβραίου ήταν η εκδίκησή του κατά των Αλικαμπιωτών, επειδή ένα ωραίο παλικάρι από αυτούς πήρε μιαν ανιψιά του για γυναίκα του και την υποχρέωσε να αλλαξοπιστήσει. Αυτός ο ίδιος ο Εβραίος υπέδειξε στη Βενετία έναν κωμικό φόρο, που ήταν να στέλνουν οι Αλικαμπιώτες αντί για φόρο κότες. Οι Αλικαμπιώτες αντιπρότειναν να στέλνουν αυγά, πράγμα το οποίο δεν έγινε δεκτό εκ μέρους της Βενετίας, ύστερα από προτροπή του Εβραίου Σαμουήλ Μαυρογονάτου. Η Βενετία συγκέντρωσε τότε στρατό από 16.000 διαλεχτούς με αρχηγό το Δελφέρμη ή Δελβέρμες στο Νίππος του Αποκορώνου. Την νύκτα της 14ης Μαΐου 1528 κύκλωσε αιφνίδια την κωμόπολη του Αλίκαμπου, συνέλαβε τους προεστούς και ιερείς και διέταξε γενική σφαγή των κατοίκων. Τους μεν προεστούς θανάτωσε αμέσως, τους δε ιερείς έδεσε, μετά τους αποκεφάλισε και έστειλε τα κεφάλια τους στην Βενετία. Αποτρόπαιο δείγμα εγκληματικής συμπεριφοράς, μα και λαμπρό δείγμα για το Δελφέρμη η καταστροφή του Αλίκαμπου. Ο Δελφέρμης στη συνέχεια διατάσσει να κάψουν όλα τα σώματα, επειδή είχε πέσει πανώλη (πανούκλα) την εποχή εκείνη στην Κρήτη. Ο Αλίκαμπος είχε τότε πληθυσμό 850 οικογένειες. Παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστο πώς κατάφεραν να διασωθούν στις Αλικαμπιώτικες μαδάρες μόνο 5 οικογένειες απ’ αυτές.

Ο Δούκας Ιάκωβος Κορνάρος με νόμο είχε τότε απαγορεύσει τον οικισμό του Αλίκαμπου στον τόπο, που ήταν τότε. Η κωμόπολη Αλίκαμπος αποτελούνταν τότε από τους συνοικισμούς Λιοπυρά, Στίχι, Καρυές, Κοτσυφιανά και Ελληνικά. Διασώζονται και μέχρι σήμερα σημάδια για την ύπαρξη της κωμόπολης στο μέρος αυτό. Μετά από χρόνια και με τις ενέργειες του Αρχιμανδρίτη Αντωνίοu, από τον Αλίκαμπο, σπουδαστή της Σχολής της Χάλκης, Οι κάτοικοι του χωριού, όσοι διασώθηκαν, περίπου 100 άτομα, που οι περισσότεροι ανήκαν στην οικογένεια Κόντοι, έκαναν αίτηση στις 15 Ιουλίου 1536 προς το Συμβούλιο των Δέκα στη Βενετία να επιτραπεί η επάνοδός τους στο χωριό. Την αίτηση υπόγραψαν 100 Κόντοι με διάφορα παρανόμια, Π.χ. Λούπος, Κατσούλης, Μελιτζάνης, Βάρδας, Κοτόπουλος, Ψαρός, Παλούκης, Τζιτζίκης, Φαέλος, Μπούκης, Κουράτορας, Χειρονόμος κλπ. Επετράπη να χτιστεί οικισμός του Αλίκαμπου, εκεί που είναι σήμερα, αλλά με τον όρο να μην είναι μεγάλες οι γειτονιές και με έναν υπεύθυνο αρχηγό. Έτσι δημιουργήθηκαν οι συνοικισμοί Κάτω-Ρούγα, Πίσω-Ρούγα, Πέρα-Ρούγα, Μετόχια, Ασπροσυκιά, Φονές, Χάμπαθα, Μάζα και Φιλίπποι. Μ’ αυτήν την ονομασία υπάρχουν και σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά ο Κορνήλιος αποφάσισε τη δήμευση του χωριού Αλίκαμπος υπέρ του Δημοσίου την 6η Απριλίου 1528. Με διαταγή των Δέκα, το 1536, έγινε προσπάθεια να πουληθεί ο Αλίκαμπος και είχε εκτιμηθεί 9.000 πέρπυρα (αργυρά ενετικά νομίσματα), αλλά επειδή πολλά σπίτια χάλασαν , η τιμή του έπεσε στα 5.000 υπέρπυρα. Συχνά, όμως, νοικιαζόταν με 800 πέρπυρα, αλλά οι εξόριστοι, που γύρισαν σκότωσαν όσους ήθελαν να εγκατασταθούν και έτσι ούτε πουλήθηκε, ούτε νοικιάστηκε από κανέναν.

Οι Αλικαμπιώτες με τα χρόνια πολλαπλασιάστηκαν και ζούσαν πάλι ανυπότακτοι και ταραχοποιοί. Ο Αρχιμανδρίτης Αντώνιος συνελήφθη αργότερα λόγω της εθνικής του δράσης και τον έκαψαν ζωντανό οι Βενετοί στον τόπο, όπου είναι σήμερα ο ναός του Αγίου Αντωνίου. Οι Αλlκαμπιώτες στη μνήμη του Εθνομάρτυρα έκτισαν τον ναό. Στα χρόνια αυτά θυσιάστηκαν για την ελευθερία 850 Αλικαμπιώτικες οικογένειες. Σημάδι βενετικής κυριαρχίας είναι ένα φρούριο κτισμένο από τους Ενετούς στη θέση Αρχοντικό. Οι κάτοικοι της περιοχής διηγούνται κάποιο θρύλο σχετικά με το φρούριο αυτό. Ο Θρύλος λέει πως εκεί μέσα βρίσκεται κρυμμένο ένα κιούπι με λίρες, που φωσφορίζει από τις 20 lανουαρίου ως τις 20 Φεβρουαρίου, όταν υπάρχει αστροφεγγιά. Το θησαυρό φυλάγει κάποιος Αράπης, όποιος δει και τολμήσει να πλησιάσει, ο φωσφορισμός χάνεται. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ο Αλίκαμπος κατοικούνταν από Χριστιανούς οι οποίοι, εξαιτίας της πανσπερμίας τους, είχαν ιδιάζουσα προφορά. Ο Αλίκαμπος ήταν καταφύγιο ανυπότακτων αρματολών και κλεφτών και κέντρο επαναστατικής δράσης. Το Μάρτιο του 1824, ο Τσουδερός απέτυχε να σταματήσει τους προελαύνοντες, από τον Αλίκαμπο προς τον Αποκόρωνα, Αιγυπτίους του Χουσείν. Το 1886 έγιναν κοντά στο χωριό σφοδρές μάχες μεταξύ των Κρητικών και των Τούρκων, που είχαν αρχηγό το Μουσταφά Πασά. Η σπουδαιότερη μάχη έγινε στις 11 Δεκεμβρίου1887. Το 1896, προκειμένου να τονωθεί το θρησκευτικό και πατριωτικό αίσθημα των κατοίκων του χωριού, ήρθε η Μεταπολιτευτική Επιτροπή στις 4 Νοεμβρίου 1896 και βάφτισε δυο παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Κατά τη διάρκεια του γλεντιού, που ακολούθησε, τούρκικος στρατός από το Βάμο και άλλος από το Ρέθυμνο περικύκλωσαν τον Αλίκαμπο με σκοπό να συλλάβουν την επιτροπή. Γενικός γραμματέας της Επιτροπής ήταν ο Αλικαμπιώτης Ιωσήφ Λεκανίδης. Η Επιτροπή είχε προνοήσει και τοποθέτησε σώμα 10 ανδρών ως φυλάκιο, οι οποίοι έδωσαν μάχη με τους Τούρκους και σκότωσαν τον αρχηγό τους. Με τους πυροβολισμούς, που ανταλλάχθηκαν, ειδοποιήθηκε η Επιτροπή και έφυγε από τον Αλίκαμπο. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν, τελικά, τον Αλίκαμπο, η εκδικητική μανία τους ξέσπασε σε τέσσερις κατοίκους, τους πρώτους που βρήκαν μπροστά τους. Τον ένα μάλιστα τον έκαψαν ζωντανό. Ετοιμάστηκαν να παραδώσουν στις φλόγες το χωριό, αλλά η απόφασή τους ματαιώθηκε επειδή ειδοποιήθηκαν ότι οι Λιτσαρδιανοί κτύπησαν το Βάμο και φοβούμενοι μήπως κακοποιήσουν τα γυναικόπαιδα των Τούρκων που ήταν ανυπεράσπιστα, έφυγαν εσπευσμένα και έτσι γλίτωσε ο Αλίκαμπος την καταστροφή.

Στα ερείπια παλιού μοναστηριού χαλασμένου από τους Σαρακηνούς έχει κτιστεί μια εκκλησία αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, πήρε δε αυτήν την ονομασία από το μοναστήρι, που ήταν αφιερωμένο στους δυο Αγίους. Σώζονται μέχρι σήμερα τα ερείπια του μοναστηριού. Eίναι εκκλησία βυζαντινού ρυθμού που χρονολογείται γύρω στα 1000 μ.Χ., άλλη εκκλησία στο χωριό Αλίκαμπος είναι ο Ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, αγιογραφημένη από το ζωγράφο Ιωάννη Παγωμένο το 1315 περίπου. Υπάρχουν πολλές τοιχογραφίες καλά διατηρημένες μεταξύ των οποίων η Ανάληψη, ο Ευαγγελισμός, Οι τρεις Ιεράρχες, τα Εισόδια, η Υπαπαντή, η Προδοσία, η Σταύρωση, η Έγερση του Λαζάρου κα. Στο δυτικό τοίχο είναι σχεδιασμένες οι μορφές των κτητόρων. Τελευταία βρέθηκαν διάφορα αντικείμενα προμινωικής καταγωγής από την αρχαιολογία.

πηγή: Δήμος Κρυονερίδας

Κατηγορία Αξιοθέατα

Ο Εμπρόσνερος βρίσκεται 38 χλμ. νοτιοανατολικά των Χανίων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 250 μέτρων. Έχει γύρω στους 320 κατοίκους που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια χαρουπιών. Στό Δ.Δ. αυτό ανήκει και ο οικισμός Βατουδιάρης που είναι χτισμένος σε υψόμετρο 350μ, έχει γύρω στούς 50 κατοίκους και το όνομά του προήλθε από τούς πολούς βάτους. Για την προέλευση της ονομασίας του χωριού υπάρχουν δυο εκδοχές, σύμφωνα με τις διηγήσεις των κατοίκων. Κατά με την πρώτη εκδοχή, όταν φθάνει κάποιος στο χωριό συναντά πρώτα τις πηγές με το νερό, (εμπρόσ-νερο). Κατά τη δεύτερη εκδοχή, όταν βρέχει στην επαρχία το πρώτο νερό της βροχής πέφτει σ’ αυτό το χωριό.

empros

Το χωριό έχει αρχαιολογικό ενδιαφέρον και σε ανασκαφές που έχουν γίνει βρέθηκαν πήλινα αγγεία, τάφοι και πέτρινα τοιχώματα, που ίσως δηλώνουν αγωγούς ύδρευσης αρχαίας πόλης.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, το χωριό διατηρούσε δικό του οπλισμένο στρατό. Στο χωριό υπήρχε σταθμός των Τούρκων και ο Γιανναράκης ή Γιασεμής, γνωστός, για τη γενναιότητά του, λέγεται ότι σκότωσε τον αγά των κατακτητών και πολλούς Τούρκους στρατιώτες. Στην πολιορκία του Βάμου πήραν μέρος πολλοί κάτοικοι του χωριού, πολεμώντας ολόκληρους μήνες εναντίον των κατακτητών.

Ο Σπυρίδων Βαρδάκης ή Βαρδοσπυρίδης, που ήταν μέλος της μεταπολεμικής επιτροπής, κάλεσε σε συνέλευση, στη θέση Κράπη, πολλούς οπλαρχηγούς της περιοχής για να συσπειρωθούν εναντίον των Τούρκων. Στο χωριό σώζεται ο πύργος του γενίτσαρου Αλιδάκη, και ενετικό κτίριο σε καλή κατάσταση που αναστηλώνεται από την Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Πολλοί κάτοικοι του Εμπρόσνερου πήραν μέρος στους μακεδονικούς αγώνες. Επίσης στη Μάχη της Κρήτης πήραν μέρος 200 περίπου κάτοικοι του Εμπρόσνερου. Στην περιοχή του χωριού υπάρχουν δυο σπηλιές. Στη μια σπηλιά είναι χτισμένος ο ´Αγιος Αντώνιος, παλιά εκκλησία, στο υπόγειο της οποίας ήταν το κρυφό σχολειό της περιοχής κατά την Τουρκοκρατία. Στη σπηλιά που χρησιμοποιούνταν για κρυφό σχολειό υπάρχουν παλιές βυζαντινές εικόνες. Λέγεται ότι έπαιρναν την εικόνα του Αγίου και τη μετέφεραν σε απέναντι σπηλιά. Η εικόνα όμως, σύμφωνα με την παράδοση, γύριζε κατά ένα μυστήριο τρόπο στην πρώτη σπηλιά. Γι’ αυτό οι Χριστιανοί στο σημείο αυτό που έβρισκαν πάντα την εικόνα έχτισαν την εκκλησία. Στην περιοχή υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ευθυμίου, ο οποίος αποκαλείται από τους κατοίκους ´Αγιος Θυμωτής, γιατί σύμφωνα με την παράδοση, κατά την Τουρκοκρατία, όταν οι Χριστιανοί γιόρταζαν τη γιορτή του Αγίου, οι Τούρκοι περικύκλωσαν την εκκλησία και έγινε μεγάλη σφαγή με πολλά θύματα Χριστιανών αλλά και Τούρκων. Εξαιτίας της μεγάλης σφαγής αναφερόταν χαρακτηριστικά από τότε: "Αυτός δεν είναι ´Αγιος Ευθύμιος, αλλά ´Αγιος Θυμωτής!"

Από το χωριό κατάγεται ο Ιωάννης Μαρκάκης, προσωπικός φρουρός του Ελευθερίου Βενιζέλου ο οποίος σκοτώθηκε το 1934 κατά την απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου, προσπαθώντας να σώσει τον πολιτικό.

Στο χωριό υπάρχουν επίσης οι εκκλησίες της Παναγίας και του Αγίου Τίτου, διμάρτυρη χτισμένη το 1882-1894, της Αγίας ´Αννας, της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Νεκταρίου, της Αγίας Αικατερίνης, του προφήτη Ηλία, του Αγίου Μάμα, του Τίμιου Σταυρού και του Αρχάγγελου Μιχαήλ.

Οι περισσότεροι κάτοικοι κατάγονται από τα Σφακιά και εγκαταστάθηκαν στο χωριό μετά την κατάληψη του πύργου του Αλιδάκη, το 1867-1877. Παλιότερες οικογένειες του χωριού είναι οι Αντιδάκηδες, οι Θυμιανοί, οι Βαρδάκηδες, οι Χαμαμάκηδες, οι Ξενάκηδες, οι Μαυράκηδες, οι Σταυρουλάκηδες, οι Αποστολάκηδες, οι Κατσοχειράκηδες, οι Μαρκάκηδες, οι Μεγαλακάκηδες κ.ά.

Ο ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΛΙΔΑΚΗ

Ο Πύργος του Αλιδάκη στον Εμπρόσνερο εκτιμάτε ότι χτίστηκε αρχικά από τούς Ενετούς και αργότερα ανακατασκευάστηκε από τούς Τούρκους. Χτισμένος στην πλεονεκτικότερη θέση του χωριού έξω από την γειτονιά Μεσοχώρι έχει θέα σχεδόν όλο τον Αποκόρωνα μέχρι και το Ακρωτήρι. Αποτελείται από τέσερις επιμήκεις και παράλληλα δομημένους θόλους. Χρησιμοποιήθηκε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας σαν κατοικία και φρούριο από τον πλέον αιμοβόρο Γενίτσαρο της εποχής εκείνης τόν Ιμπραήμ Αλιδάκη.

Ο Αλιδάκης γεννημένος γύρω στα 1720, με την εγκατάσταση του στον Εμπρόσνερο είχε αρπάξει τεράστιες εκτάσεις των κατοίκων από την Μουσέλα (σύνορα Νομών Χανίων - Ρεθύμνου) μέχρι και τα Κεραμειά, και από τον Βάμο μέχρι τον Καλλικράτη όπου οι Ραγιάδες βόσκανε τα αμέτρητα κοπάδια του. Εκτάσεις κατείχε ακόμη καί σε άλλες περιοχές όπως στα Τσικαλαριά, στον Βλητέ, στο Ρέθυμνο και αλλού.

Στα 1774 αφού τέλειωσε η επανάσταση του Δασκαλογιάννη οι Σφακιανοί πληροφορούμενοι ότι ετοιμάζεται να τούς εξολοθρεύσει ο Αλιδάκης, προετοιμάζονται και μετά από συνέλευση στ Ασκύφου αποφασίζουν να κτυπήσουν αυτοί πρώτοι. Ξεκινούν από βραδύς και τα γλυκοχαράματα πιάνοντας στον ύπνο την φρουρά του Αλιδάκη, επιτείθονται στον Πύργο εξολοθρεύοντας τον λαομίσητο Γενίτσαρο και την φρουρά του. Ο Πύργος κληρονομείται στους απογόνους του οι οποίοι για πολλά χρόνια ακόμη καταδυναστεύουν τον υποδουλωμένο λαό. Αρκετά χρόνια πριν την επανάσταση του 1866 πρέπει να πουλήθηκε στον Πηρίνη, Γραμματικό του Αλιδάκη.

Στις αρχές του 1900 χρησιμοποιώντας τον τοίχο της ανατολικής πλευράς προστέθηκε κτίσμα με κεραμοσκεπή όπoυ κατοίκησε η οικογένεια της εγγονής του Πηρίνη και γύρω στα 1930 εγκαταλείπεται το χτίριο για οικογενειακούς λόγους. Από τότε παραμένει ακατοίκητο μέχρι το Β παγκόσμιο πόλεμο οπότε νοικιάζεται σαν Αστυνομικός Σταθμός. Στα 1962 απαλλοτριώνεται ο πύργος από το Δημόσιο και κηρύσσεται Ιστορικό και Διατηρητέο Μνημείο. Έκτοτε η Αρχαιολογία έκανε κάποιες εργασίες συντήρησης, αναμένοντας την παράκαμψη των γραναζιών της γραφειοκρατίας για την πλήρη αναστήλωση και αναπαλαίωση του μνημείου αυτού.

*Στοιχεία για τον Πύργο και τούς Αγώνες των Εμπροσνεριτών υπάρχουν στο βιβλίο του Μάρκου Ντουκάκη "Το Μπρόσνερο και οι Αγωνιστές του". Τα ιστορικά στοιχεία για την μάχη στο Πύργο που εξόντωσε τον Αλιδάκη, άντλησε ο συγγραφέας κυρίως από χειρόγραφο ποίημα ανώνυμου ριμαδόρου:

“...Κι’ ως τα γλυκοχαράματα Το Μπρόσνερο κυκλώνου
και δυό παιγνιώτες διαλεχτοί στον Πύργο αποσώνουν
Ο Καραβάνος εν’ ο γείς κι’ άλλος πο τσοί Μπουζήδες
......................................................
Λέει του ο Μανούσακας με την χονδρή φωνάρα,
και με ττην ποκαμίσαντου και την πλατέ ζωνάρα
Εδά θα δείς μωρέ μπουρμά, με ποιούς θα πολεμήσεις,
......................................................
Κι’ απής και τσοί σκωτώσασι μέσα ’ ς τον Πύργο μπήκα,
κι’ επήραν ό,τ’ ευρίκασι και πράμμα δεν αφήκα
......................................................
Οι Σφακιανοί μοιράζουσι τα έχη τ’ Αλιδάκη,
κ’ οι Τούρκοι τον εκλαίουσι κ’ είνε να πιου φαρμάκι
......................................................”

πηγή: Δήμος Κρυονέριδας

Κατηγορία Αξιοθέατα

Oi Βρύσες, είναι κτισμένες σε υψόμετρο 70 μ. και σε απόσταση 30 χλμ. από τα Χανιά, στην κεντρική οδική αρτηρία Χανίων - Ρεθύμνου - Ηρακλείου. Οι κάτοικοί τους ανέρχονται στους 635 και καλλιεργούν ελιές, αμπέλια, λίγα εσπεριδοειδή και πατάτες και ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Το χωριό είχε, το 1950 περίπου, διπλάσιους κατοίκους, γιατί δεν είχε ακόμη αρχίσει η μετανάστευση. Η ανάπτυξή του άρχισε το 1928, ανακόπηκε όμως με τη Γερμανική Κατοχή και ξανάρχισε τα τελευταία χρόνια, γιατί προσελκύει ντόπιο και ξένο τουρισμό. Είναι συγκοινωνιακός κόμβος ανατολικής και δυτικής Κρήτης και της επαρχίας Σφακίων. Είναι το σταυροδρόμι του Αποκόρωνα, επειδή το 75% των ταξιδιωτών για τα Χανιά περνάει από τις Βρύσες.

vrises

Στο χωριό υπάρχει Γυμνάσιο, αστυνομικό τμήμα, ΔΕΗ, ιατρείο, κτηνιατρείο, ξενοδοχείο ύπνου και εστιατόριο. Η ονομασία του χωριού οφείλεται στη μορφολογία του εδάφους του, στην ύπαρξη δηλαδή πολλών Βρυσών, πηγών, τρεχούμενων νερών. Το χωριό είναι κτισμένο στο κέντρο της ομώνυμης κοιλάδας, στις όχθες του Βρυσιανού ποταμού και του Μπούτακα που ρέει ανάμεσα στα χωριά Εμπρόσνερο και Βαφέ. Η μαγευτική τοποθεσία όπου είναι κτισμένο το χωριό, τα άφθονα νερά του, οι πηγές και τα ποταμάκια του, κάνουν τις Βρύσες ένα από τα ωραιότερα χωριά του Αποκόρωνα.

Στις Βρύσες βρίσκεται μνημείο της Μεταπολιτευτικής Επιτροπής του 1897 και προτομές των Ιωσήφ Λεκανίδη, Ανδρέα Πολέντα και Μανούσου Κούνδουρου. Οι Βρύσες είναι νέο χωριό. Δε γίνεται καμιά αναφορά γι’ αυτό στους ενετικούς καταλόγους των χωριών, ούτε στις απογραφές του 1834 και 1881. Δεν το αναφέρει ούτε ο Νουχάκης (1903). Ο Ν. Καλομενόπουλος, αν και αναφέρει την Κοιλάδα των Βρυσών, δε μιλά καθόλου για το χωριό Βρύσες.

Το χωριό άρχισε να κτίζεται το 1905 και το 1925 ιδρύθηκε η κοινότητα που συμπεριέλαβε τα παλιά μετόχια που υπήρχαν από την Τουρκοκρατία, δηλαδή τα: Γετίμη, Μπουζήδων, Πετρούληδων, Φιλίππου, Κουνάληδων.

Η κατασκευή σύγχρονου οδικού δικτύου ευνόησε τις Βρύσες, γιατί ήρθαν κι εγκαταστάθηκαν εδώ κάτοικοι από τα γύρω χωριά. Παλιότερες οικογένειες είναι οι Ντουκάκηδες και οι Κασαπάκηδες.

Το 1866 είχε στρατοπεδεύσει στις Βρύσες ο Αιγύπτιος Σαχίν Πασάς, με 5.000 αιγυπτιακό στρατό. Οι επαναστάτες τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, αφού έκαναν λειτουργία στ’ Ασκύφου, πολιόρκησαν το Σαχίν Πασά στις Βρύσες. Οι Τούρκοι προς ενίσχυση έστειλαν τον Χασάν Μπάντρη με 2.000 άτακτους, για να ανακόψει την ορμή των χωρικών. Μα οι επαναστάτες τρομοκράτησαν τόσο τον ενωμένο τούρκο-αιγυπτιακό στρατό, που ο Σαχίν, πρώτη φορά στα χρονικά, ύψωσε λευκή σημαία και ζήτησε να συνθηκολογήσει με τους ραγιάδες, ώσπου στο τέλος τράπηκε σε άτακτη φυγή.

Όταν οι επαναστάτες αργότερα μπήκαν στο τούρκικο στρατόπεδο, βρήκαν σε πολλά μετερίζια σωρούς σφαίρες και κατάλαβαν ότι σ’ αυτά πολεμούσαν Κόπτες Χριστιανοί Αιγύπτιοι, οι οποίοι για να μη σκοτώσουν ομόθρησκό τους, έβγαζαν τις σφαίρες.

Το 1877, στη θέση Κεφαλοβρύση, έγινε μια μάχη με τους Τούρκους και μια ελιά ονομάστηκε του Νεράτζη, επειδή σκοτώθηκε κάποιος καπετάνιος από το Στύλο, που λεγόταν Νεράτζης. Το 1900 κτίστηκε η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στο Γετίμη και της Υπαπαντής στο Φίλιππο. Η κεντρική εκκλησία, η Μεταμόρφωση του Σωτήρα, άρχισε να κτίζεται περίπου από το1925.

Στο δρόμο προς το Ρέθυμνο, ανατολικά του χωριού, επί του Βρυσιανού ποταμού, υπάρχει η Ελληνική Καμάρα, μια αρχαία γέφυρα ελληνορωμαϊκών χρόνων. Αρχικά η γέφυρα αυτή είχε κτιστεί με ογκόλιθους, χωρίς λάσπη. Όταν κάποτε την παρέσυρε το ποτάμι, ξανακτίστηκε στο ίδιο σημείο, με τα ίδια υλικά, με τη μόνη διαφορά ότι προστέθηκε συνθετική ύλη ασβέστη. Το άνοιγμα του τόξου είναι 11,1 Ο μ., το ύψος από την κοίτη 8,40 μ. και το πάχος του τοίχου 4,80 μ. Ο Μ. Δέφνερ, που ασχολήθηκε με τη μελέτη της καμάρας αυτής, σημειώνει ένα ποίημα κάποιου χωρικού από το Εμπρόσνερο, που αναφέρεται στο θεμελίωμα της καμάρας (το ποίημα αναδημοσιεύεται από το βιβλίο του Στέργιου Γ. Σπανάκη "Κρήτη").

“´Oντε ν’ εθεμελιώνανε την Eλληνική Καμάρα
oλnμερίς τη χτίζανε κι’ από βραδύς εxάλα
’πο ’κειά πουλιά περάσανε και γλυκοκελαnδούσα:
Ετού καμάρα δε στέκεται μουδέ θεμέλιο κάνει
όξω άνε βάλει ο πρωτομάστορας θεμέλιο τη γυναίκα του
Κι ο μάστορας ως τ’ άκουσε πoλλά του βαρoφάνn
Πάει, και βρίσκει τη και ζύμωνε αφράτο παξιμάδι.
´Aφες, κερά, το Ζυμωτό και βρες ρούχα να βάλεις.
γιατί σε σγουραφίσανε θεμέλιο τσn καμάρας.
Κούνια μου κούνιε το παιδί, κούνια νανάριζέ το,
και συ καλή γειτόνισσα, άμε ξετύλιξέ το.
Οι όρθες τρώνε το ψωμί κι οι σκύλοι το παιδί τσn.
Αφήστε με να σας επώ, αν είναι, τρία λόγια:
Τρεις αδερφήδες είμαστε κι οι τρεις μας κακομοίρες.
Η μια επήγ’ από φωθιά, n άλλη από πηγάδι
κι εγώ το κακορίζικο θεμέλιο τση καμάρας.
Πάρε τρυγόνι, ομορφιά και συ, παγώνι, κάλλη
και συ, το ξενικόσταρο. πάρε τα τα μαλλιά μου
να μην τα πάρ’ άλλη καμιά να ’χει τα βάσανά μου.
Ο γεις τση χτυπά με πηλό κι άλλος με το χαλίκι
κι ατός του πρωτομάστορα με το βαρύ πελέκι.”

πηγή: Δήμος Κρυονέριδας

Κατηγορία Αξιοθέατα

Χωριό της επαρχίας Κυδωνίας του νομού Χανίων, έδρα παλαιότερα της ομώνυμης κοινότητας, στην οποία περιλαμβάνονταν, εκτός από τα Μεσκλά (441 κάτ.) και ο οικισμός Ζούρβα (55 κάτ.). Μέρος πλέον του Δήμου Μουσούρων, το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 200 μ., στη θέση της αρχαίας Ρηζινίας, της οποίας τμήματα της παλιάς οχύρωσης σώζονται σε μικρή απόσταση από το χωριό.

getphoto

Τα Μεσκλά είναι χωριό με μεγάλη προσφορά στις διάφορες εθνικοαπελευθερωτικές εξεγέρσεις. Στη διάρκεια της ιστορίας του έχει υποστεί πολλές καταστροφές και ερημώσεις, ανάμεσα στις οποίες σημαντικότερες είναι του 1570 από τους Ενετούς και του 1866 από τους Τούρκους. Τα Μεσκλά βρίσκονται νοτιοδυτικά των Χανίων κι απέχουν 21 χιλιόμετρα από την πόλη, στο δρόμο Χανιά - Φουρνές - Ομαλός, στρίβοντας νότια από το Φουρνέ προς τα Μεσκλά. Υπήρχε σίγουρα αρχαία πόλη στην ίδια τοποθεσία όπως μαρτυρούν τα ευρήματα και τα ερείπια των κυκλώπειων τειχών. Το χωριό είναι μοναδικά τοποθετημένο ανάμεσα στους καταπράσινους λόφους μέσα στην κοιλάδα του Κερίτη, όπως ονομάζεται το ποτάμι που το διασχίζει. Πίσω του υψώνονται τα Λευκά Όρη.. Αξίζει να επισκευτείτε το φαράγγι της Σαρακήνας που βρίσκεται μετά την εκκλησία της Παναγίας.

Στο χαμηλότερο σημείο του χωριού σε ένα χωματόδρομο αριστερά, (100 μέτρα) πριν από τη γέφυρα στην είσοδο του χωριού, βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία του Σωτήρα Χριστού με τοιχογραφίες των Θεόδωρου και Μιχάλη Βενιέρη (1303), πολλές από τις οποίες βρίσκονται σε κακή κατάσταση. Οι καλλιτέχνες σημείωσαν τα ονόματά τους μαζί με την επιγραφή του δωρητή. Πάντως το χωριό είναι μοναδικά τοποθετημένο ανάμεσα στους καταπράσινους λόφους μέσα στην Κοιλάδα του Κερίτη, όπως ονομάζεται το ποτάμι που το διασχίζει. Πίσω του υψώνονται τα Λευκά Όρη. Από τα Μεσκλά μπορείτε να πάτε στο Θέρισο ακολουθώντας το δύσκολο δρόμο προς Ζούρβα. Η θέα των βουνών και της κοιλάδας χαμηλότερα κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα. Υπάρχει επίσης κι ένα μονοπάτι απ' όπου περπατώντας μπορείτε να φτάσετε στους Λάκκους (1 ώρα). Το χωριό μας βρίσκεται στα όρια του νεοσύστατου δήμου Μουσούρων. Τα Μεσκλά ενώθηκαν με άλλα έντεκα χωριά και αποτέλεσαν τον δήμο με έδρα τον Αλικιανό.

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ

ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ
2821067356

Ι. Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
2821067463

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
2821067062

ΜΟΡΦΩΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΜΕΣΚΛΩΝ & ΖΟΥΡΒΑΣ
2821067390

ΚΤΕΛ Ν. ΧΑΝΙΩΝ - ΡΕΘΥΜΝΗΣ
2821093052 2821093052

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΑΛΙΚΙΑΝΟΥ
2821077127

ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΔΗΜΟΥ ΜΟΥΣΟΥΡΩΝ
2821078390
2821078800
2821078178
2821077996
2821078116

πηγή:Pathfinder

Κατηγορία Αξιοθέατα

Χωριό και Κοινότητα της επαρχίας Αποκορώνου με 596 απογραμμένους κατοίκους κατά την απογραφή του 1981. Υψομ. 190μ. Εδρα Ειρηνοδικείου, Σταθμού Χωροφυλακής, Ταχυδρομείου, Αγροτικής Τράπεζας, Γυμνασίου. Προιόντα, λάδι, χαρούπια, μέλι, κτηνοτροφικά

vamos

Το τοπωνύμιο, είναι μάλλον προιστορικό. Το 1577 αναφέρεται στην επαρχία Αποκορώνου από το Fr. Barozzi Vamu, από τον Καστροφύλακα Vamu με 271 κατ. Το 1583, από το Βασιλικάτα Vamu το 1630. Στην Αιγυπτιακή απογραφή του 1834, αναφέρεται Vamos με 30 χριστιαν. Και 15 τούρκικες οικογένειες Το 1881 είναι έδρα ομώνυμου δήμου και είχε μαζί με το μετόχι Γετίμη 759 Χριστ. Και 26 Τούρκους κατ. Το 1900 είχε 1036 κατ Το 1920 αναφέρεται έδρα ομώνυμης κοινότητας με 875 κατ. Το 1928 με 940, το 1940 με 987, το 1951 με 908, το 1961 με 724, και το 1971, με 652.

Λόγω της στρατηγικής θέσης του, οι Τούρκοι έδωσαν ιδιαίτερη σημασία στο Βάμο. Ιδρυσαν το λιβά (νομό) Σφακίων που αποτελούνταν από τις επαρχίες Αποκορώνου, Σφακίων, και Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου, με έδρα το Βάμο. Διοικητής ορίστηκε ο Σάββα Πασάς. Με αγγαρείες των κατοίκων έκαμε δρόμους, έκτισε στρατώνες τζαμί μεγαλόπρεπο διοικητήριο, το Σεράϊ πού απ' αυτό οι Τούρκοι έλεγαν το Βάμο Σεραϊλίκιοϊ. Αναφέρεται επίσημα και ως Σουλτανιέ.

Υπήρξε θέατρο πολεμικών επιχειρήσεων. Το 1866 οι επαναστάτες πολιόρκησαν το Βάμο. Ο Σαχίν πασάς, με τον αιγυπτιακό στρατό είχε κυκλωθεί. Για βοήθειά του πήγαν από τα Χανιά 5.000 τούρκοι, με αρχηγό τον περιβόητο Τουρκοκρητικό Μπάντρη. Μπροστά στο χωριό τους επιτέθηκαν οι Επαναστάτες. Σκοτώθηκε ο αρχηγός Μπάντρης και πολλοί Τούρκοι. Οι υπόλοιποι σώθηκαν φεύγοντας πρός τα Χανιά. Το 1896, ο τουρκικός στρατός κατέλαβε το Βάμο. Οι επαναστάτες υποβάλαν στην τούρκικη κυβέρνηση διάφορα αιτήματα. Φυσικά δεν έγιναν δεκτά και 4000 επαναστάτες πολιόρκησαν το Βάμο το Μάη (5-18) του 1896. Η πολιορκία συνεχιζόταν όταν οι Τούρκοι των Χανίων άρχισαν την σφαγή των Χριστιανών μέσα στην πόλη και στα περίχωρα. Εστειλαν επίσης ενισχύσεις στους πολιορκημένους στο Βάμο. Παρά τις ενισχύσεις οι επαναστάτες ανάγκασαν τους Τούρκους να εγκαταλείψουν τον Βάμο αφήνοντας 200 νεκρούς περισσότερους τραυματίες και αρκετό πολεμικό υλικό. Οι επαναστάτες μπήκαν στο Βάμο και εκδικούμενοι τις καταστροφές των Τούρκων, έκαψαν το Διοικητήριο, τον μιναρέ, και άλλα τουρκικά οικοδομήματα. Τά γεγονότα του Βάμου είχαν μεγάλη απήχηση και στο εξωτερικό και ήταν αιτία να γίνει η Γενική Επαναστατική Συνέλευση των Κρητών (μεταπολιτευτική επιτροπή με πρόεδρο το Ρούσσο Κούνδουρο) πού συνήλθε τότε στο Βάμο, με στόχο τη αυτοδιάθεση της Κρήτης.

Ο Βάμος σήμερα

Ποια ηταν όμως η πορεία πού ακολούθησε μετά το όμορφο και ξακουστό αυτό κεφαλοχώρι του Αποκώρονα. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στη στήλη του "Ματιές" στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" γράφει στίς 3 Μάη του 1984:

«Το χωριό είχε απομείνει με 650 κατοίκους , πού οι μισοί και παραπάνω ησαν γέροντες. Παλιά πρωτεύουσα του Αποκώρονα, με τράπεζα Εφορία, Δικαστήριο, Γυμνάσιο, χρονιά με τη χρονιά όλο και έχανε κόσμο, όλο και αιμοραγούσε, όλο και ρήμαζε, όλο και γέμιζε εγκατελειμμένα ερείπια. Και ξαφνικά στα 1982, το χωριό άρχισε να σηκώνει μπόϊ. Μια χούφτα άνθρωποι, δραστήριοι και οραματιστές, ανασκουμπώθηκαν, έτρεξαν, βρήκαν γνωστούς βρήκαν φίλους και με την βοήθεια της Χαρούλας Αλεξίου, του Μανώλη Μητσιά του Λίνου Κόκοτου της Γιώτας Βέη, και του Στέλιου Μπέλου πέτυχαν ένα θαύμα. Να συγκεντρώσουν στο χωριό τους στο Βάμο, 40.000 επισκέπτες μέσα σε τρείς μέρες. Ενα τεράστιο πλήθος από όλη την Κρήτη πού κατέκλυσε το Βάμο, για να παρακολουθήσει τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις εκείνου του καλοκαιριού.Τα ίδια με 60.000 κόσμο, πέρυσι (1983) σε 4 ημέρες. Πάριος, Χάρυ Κλύν, Φαραντούρη, Μητσιάς βοήθησαν αυτή τη φορά. Βοήθησαν να κυλίσει η ρόδα πρός τα μπρός. Και κύλισε. Διαλέξεις βραδιές με παραδοσιακές εκδηλώσεις, θέατρο, κινηματογράφος. Και σχέδια, πολλά σχέδια για το μέλλον. Σε λίγο ο Βάμος που γέμισε σπίτια, που γέμισε καινούρια ζευγάρια, πού γέμισε παιδιά, ...»

Ετσι λοιπόν ο Βάμος πήρε το κολάϊ και με την ίδια φιλοσοφία την ίδια όρεξη για δουλειά , οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα κοινά φτιάχνουν ένα Βάμο αξιόλογο να τον επισκεφτούν και ντόπιοι και αλλοδαποί. Μόνο πού δεν ακολουθούν την «κλασική» και σίγουρη συνταγή πού ακολούθησαν τά γύρω αξιόλογα κεφαλοχώρια. Την άνευ όρων δηλαδή «παράδοση» στην Τουριστική ανάπτυξη.

Προσπαθούν και τα καταφέρνουν περίφημα να κάνουν φίλο του Βάμου όλους τους επισκέπτες του. Τους «μαγεύουν» με την ομορφιά του χωριού τους, έτσι όπως κείτεται πράσινο και ήρεμο κάτω από τις Μαδάρες, με την ζεστή φιλοξενία τους, με τα παραδοσιακά καφενεία τους, με τα πανέμορφα παλιά κτίρια, πού για το καθένα θα σου πούν μια ιστορία, με τα πανέμορφα ανηφορικά καλντερίμια τους. Κι ύστερα , με πρόσχημα τις ονομαστές πιά λαμπρές καλιτεχνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις τους, μαζεύει όλους τους φίλους του, για να τους φιλοξενήσει να τους διασκεδάσει, νά τους ευχαριστήσει. Η οικογένεια του Δημήτρη Λαμπράκη (του γνωστού δημοσιογραφικού οργανισμού), που κατάγεται από το Βάμο, στέκεται πάντα κοντά στη προσπάθεια του χωριού και πολλά από τα σημερινά επιτεύγματα οφείλονται στην βοηθεια αυτή.

Αξίζει πράγματι τον κόπο να επισκεφτείτε τον Βάμο. «Τή αρσενική πρωτεύουσα ( Ο Βάμος) της μοναδικής αρσενικής επαρχίας( Ο Αποκωρονας) στη Ελλάδα όπως αρέσκεται να λέει ο πρόεδρός του. Αξίζει τον κόπο να είστε και σείς από τους «μυημένους», τους φίλους του Βάμου.

πηγή: Κοινότητα Βάμου

Κατηγορία Αξιοθέατα
Σελίδα 1 από 3