Άμα την δεις την κοπελιά
να 'χει στα πόδια τρίχες
έχει διαόλους στην κοιλιά
και γλώσσα δέκα πήχες

 

Φεγγάρια είναι τα μάτια της
το φως τους σαν κοιτάζω
τη μάνα της, την Άρτεμη
εγώ δε λογαριάζω

Ένας λεβέντης στρατηγός
γνώριζε μια κυρία
όμως εκείνη εγνώριζε
όλη τη μεραρχία

Τέσσερα επί τέσσερα
είν' η καρδιά μου εμένα
γι' αυτό με επελέξανε
στα τεθωρακισμένα

Σαν αποθάνω βάλετε
το κινητ΄οστο μνήμα
μα μη με θάψετε βαθειά
γιατί δε θα 'χει σήμα

Απ' όλα τα τετράποδα
μ' αρέσει το κρεββάτι
δεν είναι πιο καλή δουλειά
απ' το καλό κρεββάτι

Το σκίσιμο στη φούστα σου
μ' αρέσει κοπελιά μου
κι όντε την παίρνεις την στροφή
σηκώνετ' η τριχιά μου

Κανένας δεν εμέτρησε
τση θάλασσας την άμμο
κι' ουδείς επήγε μ' όρεξη
στη εκκλησά για γάμο

Λίγο πιο πέρα από τα ΚΤΕΛ
που για χορό πηγαίνεις
βλέπω να ντύνεσαι γαμπρός
και στα Χανιά να μένεις

Παίξε μου χίλιες μαχαιριές
και μια με την σκαλίδα
εγώ 'μαι δα από παέ
κι 'αυτή απ' τη Σταλίδα

Θε μου πως εσυβάστηκα
κι επήγα για στεφάνι
αφού 'χα πληροφορηθεί
για τη ζημιά που κάνει

Κατηγορία Μαντινάδες
Aν σμίξουνε τα χείλη μας
θάνε η στιγμή μεγάλη
γιατί θα λέει σ΄αγαπώ
η μια αναπνοιά στην άλλη.

 

Μ' αρέσει να χαμογελάς
για μένα έχει αξία
στο γέλιο σου εγνώρισα
κι εγώ την ευτυχία

Aν μ' αγαπάς να μην το πείς
άστο βαθειά κρυμμένο
όταν φιλώ τα χείλη σου
ν' ανοίγουν να το παίρνω.

Πές μου πως θές να εκδηλωθεί
η αγάπη μου για σένα
θές να γελώ ή προτιμάς
τα μάτια μου κλαμένα;

Ζήτα φεγγάρι του Θεού
που 'σαι κοντά μια χάρη
την ομορφιά τσ' αγάπης μου
ο χρόνος να μην πάρει.

Έχεις δυό μάθια όμορφα
απ' όντε τα κοιτάζω
καρδιοκτυπώ, τρέμω, πονώ
και βαριαναστενάζω.

Άν θές μικρή μου στη ζωή
πολλές χαρές να νοιώσεις
την εδική σου την καρδιά
σε μένα να τη δώσεις

Στον κήπο φύτεψα κλαδιά
με δάκρυα να ποτίζω
να βγάλουν άνθη όμορφα
τσ' αγάπης να χαρίζωι.

Αγάπα μ' όσο σ' αγαπώ
να σκάσουν οι γεχθροί μας
για δεν υπάρχουν στον ντουνιά
άλλοι καλύτεροί μας.

Δεν είναι τέχνη τσι καρδιές
να κάμεις να πονούνε
μονό 'ναι τέχνη τσι καρδιές
να κάμεις ν' αγαπούνε.

Πολύ βαρειά 'ναι η μοναξιά
γι' αυτούς που αγαπούνε
στα φανερά δε φαίνονται
μα στα κρυφά πονούνε.

Συλλογή μαντινάδων
Μιχάλης Γεωργ. Βαβουράκης
Μιχάλης Στεφανάκης

Κατηγορία Μαντινάδες

ποίος πουκάμισο φορεί
που ΄χει της νύχτας χρώμα
ή πόνο έχει στην καρδιά ή
συγγενή στο χώμα.

Και με το 45άρι του θα βρει
πάλι την λύση
και δάκρυα και αίμα
την Κρήτη θα γεμίσει.
Κατηγορία Μαντινάδες
Σκληρά η μοίρα με χτυπά,
μα δεν αλλάζω στάση
Θα την αφήνω να χτυπά,
ίσαμε να χορτάσει.

 

Έχω τη μοίρα και κτυπά,
κτύπα και συ από πάνω
Μα εγώ έχω μάθει στη ζωή
υπομονή να κάνω.

Πάντα θα στέκω όρθιο,
όσο κι αν παιδεύει η μοίρα
Και θα νικήσω ή θα χαθώ,
απόφαση το πήρα.

Με ένα μπουκάλι τσικουδιά
και μάλπορο τσιγάρα
Καπνίζω, πίνω να ξεχνώ
τα μαύρα μου τα χάλια

Τση μοναξιάς μου το μπαξέ
φύτεψα την ελπίδα
Και την ποτίζω δάκρυα
μέχρι να βγάλει φύλλα.

Ψάχνω να βρω μια άτυχη,
πιο άτυχη από μένα
να μοιραστούμε τα κακά,
της τύχης τα γραμμένα.

Ποτέ δεν γνώρισα χαρά,
χαρά δεν περιμένω
μοιάζω σαν να ‘μαι του καιρού
πουλί κυνηγημένο

Ζωή σαν τη ζωή που ζω
άνθρωπος να μη ζήσει
και σαν εμένα άτυχο
μάνα να μη γεννήσει

Σαν την απομονωμένη εκκλησιά
που δεν την λειτουργούνε
Ετσά ‘ναι και κείνος π΄ αγαπά
και δεν τον αγαπούνε.

Εκόψανέ μου τα φτερά
και δεν μπορώ να πετάξω
Μα έχω ελπίδες ότι θα ξαναμεγαλώσουνε
και θα ξαναπετάξω

Επέρασα από τη ζωή,
μα δεν επήρα πράμα
εκτός από τα βάσανα
τσι πίκρες και το κλάμα

Κατηγορία Μαντινάδες
Στείλε μου, θεέ μου, δάκρυα
να σβήσω τη φωτιά μου,
γιατί δεν το πιστεύουνε
πως καίγεται η καρδιά μου

 

Καρδιά που δεν αγάπησε
κι έρωντα δεν ησθάνθη
είναι πηγή δίχως νερό,
μπαξές με δίχως άνθη.

Μες στην καρδιά μου φύτρωσες
κι είσαι δικός μου κλώνος
και στην καρδιά μου σαν πονείς,
βαθιά γροικάται πόνος

Ως τρέμουν τα' άστρα του ουρανού
ώσπου να ξημερώσει
τρέμει κι εμέ η καρδούλα μου
ότινα να σ' ανταμώσει

Μου πες πως θέλεις την καρδιά
να σου τη δώσω οπίσω
μα δεν μπορώ αγάπη μου
να τηνε ξεχωρίσω

Κομμάτια μού’ κανες την καρδιά,
μα δεν παραπονούμαι
και τα κομμάτια θα γενούν καρδιές
κι αυτές να σ’ αγαπούνε

Δότης θα γίνω της καρδιάς
να μη ταφεί στο χώμα
να ζει αυτή να σ’ αγαπά
κι ας είναι σε άλλο σώμα

Καρδιά που ξέρει ν' αγαπά,
ποτέ δε μετανιώνει,
γιατί με τέχνη το κρατεί
τσ' αγάπης το τιμόνι.

Θα σου την δώσω την καρδιά
για να ‘χεις δυο, κερά μου,
όταν θα στεναχωρηθείς,
να κλαις με την δικιά μου.

Ήρθε καιρός οι δυο καρδιές
να ζήσουνε ομάδι
κι η μια τσ'άλλης να δώσουνε
τσ' αγάπης το σημάδι.

Νάταν τα στήθη μου γυαλί
να δεις τα σωθικά μου
να δεις πληγές που έχουνε
τα φύλλα τση καρδιάς μου

Κατηγορία Μαντινάδες
Δε θέλω να τα ξαναδώ
τα μάτια σου κλαμένα,
πες μου τονε τον πόνο σου
να κλαίω εγώ για σένα .

Μην τη φοβάσαι τη ζωή,
όσο κι αν σ' απελπίζει,
γιατί μικρή μου 'ναι τροχός
που κάποτε γυρίζει.

Κράθειε καλά τσ' αγάπης μας,
μικρή μου, το τιμόνι,
γιατί στο δρόμο τση ζωής
παραμονεύουν πόνοι.

Μην απογοητεύεσαι
ότι και να σου λάχει
κι όταν σου τύχει το κακό,
πάντα να δίνεις μάχη.

Πράμα δεν είναι δύσκολο,
την όρεξη σας έχεις,
πρέπει να μάθεις τση ζωής
όλα να τ' απαντέχεις.

Ποτέ σου σε ψηλό κλαδί
μη χτίζεις τη φωλιά σου,
γιατί μπορεί να σου κοπούν
μια μέρα τα φτερά σου.

Μόνο με δάκρυα δεν μπορείς
τον πόνο να γλυκάνεις,
σαν δε βρεθεί το γιατρικό
τον πόνο σου να γιάνεις.

Κατηγορία Μαντινάδες

Καλία στα όροι στα βουνά
με τσ' Αίγες και τσoi σκυλούς
παρά μ΄ ανθρώπους δίμουρους
που κάνουνε τσι φίλους

Κατηγορία Μαντινάδες
Δυο λόγια μόνο θα σου πω
πριν φύγεις και μ' αφήσεις,
σκέψου πως είναι δύσκολο
φωλιά να ξαναχτίσεις.

 

Ξέχασες πως στον πόνο σου
μαζί και 'γώ πονούσα,
και στη δική σου τη χαρά
μαζί σου εγελούσα.

Κάμε λογαριασμό και βρες χαρές
που σου 'χω δώσει
κι αναλογίσου ύστερα
πως τσι 'χεις ξεπληρώσει.

Για όλες τσ' αμαρτίες σου
κάποτε θα πληρώσεις
και μη θαρρείς πως του Θεού
μπορείς να του γλιτώσεις.

Μη λησμονάς πως έγερνες
μέσα στην αγκαλιά μου
κι εγροίκας απ' τα στήθια μου
τσι χτύπους τση καρδιάς μου.

Σαν το μεταξωτό πανί
ήταν τα δυο σου χέρια,
μα 'δα γινήκανε σπαθιά
και δίκοπα μαχαίρια.

Γιάντα τα μάθια σου τα δυο
κ' η τόση ομορφιά σου,
δεν έχουνε συγγένεια
ψεύτρα με την καρδιά σου.

Δυο περιστέρια όμορφα
παίζανε στην αυλή μου,
θυμήθηκα τα χάδια σου
και ράισε η ψυχή μου.

Νερό δε σβήνει τη φωθιά
π' άναψες στο κορμί μου,
πάνω στα χέρια σου κρατάς
θάνατο και ζωή μου.

Τέθοια πληγή που μ' άνοιξες
άλλη καμιά δεν είδα,
κανένας δεν την είδενε
και να μου δώσει ελπίδα.

Με συντροφιά τα βάσανα
που μου 'δωκες θα ζήσω,
κάτι από σένα 'ναι κι αυτά
γι' αυτό θα τα κρατήσω.

Κατηγορία Μαντινάδες
Βρήκες καιρό, αρμένιζε,
καιρό μην περιμένεις,
γιατί ο καιρός τα πράγματα
δεν ξέρεις πως τα φέρνει.

Δεν είναι ο έρωτας ανθός,
μαζί του για να παίξεις,
μόνο είναι βάτος κι αγκαθιές
κι αλλοίμονο σου αν μπλέξεις.

Η υπομονή στον άνθρωπο,
αν έχει νου και χάρη,
πουλιέται κι αγοράζεται
με το μαργαριτάρι.

Μην βασιστείς στο φίλο σου
και πεις το μυστικό σου,
γιατί σε φίλο θα το πει
και θα βγει σε κακό σου.

Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά
και θα σου γείρει ο κλώνος
και θα σου φύγει το πουλί
και θα σου μείνει ο πόνος.

Όταν περνάς το βίο σου,
με το να ακούς τους άλλους,
τα αυτιά σου μεγαλώνουνε
και κάνουνε και κάλους.

Ο γάτος κι ο καλόγερος
πολυαγαπούν το ψάρι
κι η παντρεμένη το φιλί
κι λεύτερη το χάδι.

Ο λύκος κι αν εγέρασε
κι άλλαξε το μαλλί του,
μήδε την γνώμη άλλαξε
μήδε την κεφαλή του.

Ο Γρηγόρης εγρηγόρα
κι ο Μελέτης εμελέτα ,
και επήρεν ο Γρηγόρης
του Μελέτη τη γυναίκα.

Κατηγορία Μαντινάδες
Εχάρισα τη την καρδιά
στην λύρα και σε σένα
γιατί και οι δυο μου κάνατε
τα χρόνια ευτυχισμένα.

 

Σιδερό είχα την καρδιά
μα τα δικά σου μάτια
σημάδι την εβάλανε και
κάμα την κομμάτια.

Καρδιές που αγαπηθήκανε
στο κόσμο τον απάνω
άραγε σμίγουνε νεκρές
ελπίδες σκίας να κάνω.

Στο βόρειο να βρίσκεσαι
και γώ στο νότιο πόλο
η σκέψη μου για σένα νε
γυρνά τον κόσμο όλο.

Μεγάλη είναι η απόσταση
άπου μας εχωρίζει
μα η σκέψη μου την διαδρομή
δεν την υπολογίζει.

Γενήκαμε του φαραγγιού
η μια και η πώδε μπάντα
απού δεν σμίγουμε ποτέ
μόνο θωρούνται πάντα.

Μες στην ζωή μου όνειρο
είσαι μα πριν το ζήσω
έρχεται ήλιος να μου πει
πως πρέπει να σ’ αφήσω.

Τα όνειρα μου τα θωρώ
να σβήνουν ένα-ένα
και είναι αιτία και αφορμή
που έχασα εσένα.

Έλα να αλλάξουμε καρδιές
να πάρεις την δικιά μου
να δεις αυτή πως τα περνά
που βρίσκεσαι μακριά μου.

Ποτέ σου να μην ξαναβγείς
ήλιε μου δεν με νοιάζει
γιατί έχω την αγάπη μου
και όπου προβάλει λιάζει

Φλόγα εσύ κερί εγώ
και δώσε μου να ανάψω
να λιώσω και το αγαπώ
χαμέ στην γη να γράψω.

Κατηγορία Μαντινάδες
Σελίδα 2 από 4